Kayıp Ruhlu Kediler

İşbu Masal Bir Çaresizliğin Göstergesidir.

2012-02-10T19:38:00.002+02:00

Alice ortaya çıkar çıkmaz cellat, Kral ve Kraliçe sorunu çözsün diye ona döndüler. Her üçü de fikirlerini Alice'e anlatmaya çalıştılarsa da, hep bir ağızdan konuştukları için ne

dedikleri anlaşılmıyordu.

Celladın fikri şöyleydi; gövdesi olmayan bir kafa kesilemezdi,

zaten daha önce böyle birşey yapmak zorunda kalmamıştı ve bu yaştan

sonra da yapmaya niyeti yoktu.

Kral'ın fikri de şöyleydi; kafası olan herşeyin kafası kesilebilirdi

ve bu konu hakkında daha fazla saçmalamanın anlamı yoktu.

Kraliçe'nin fikri ise şöyleydi; eğer bir dakika içinde bir

sonuca varılmazsa, oradaki herkesin kafası kesilecekti.

Birden düştü aklıma öyle birden düşer ya insanın aklına. Öyle birşey. Meğerse çoktan tanışmışız. Önce uzaktan uzaktan bakışmışız, sonra bunu aşağılayarak konuşmuşsun benimle burnun Kaf Dağında. Vay edepsiz! demişim içimden ve -pek tabii- sen bunu duymamışsın. Çünkü sen bunu duysan o sarsılmaz kendine güvenine çomak soktuğumu hissediverip huzursuzlanacaksın ve bu da benim işime gelmez. Koynumda huzurla uyumalısın. İşte efendime söyleyeyim, bir kaç şiir okumuşuz, sonra bir kaç Bülent Ortaçgil şarkısına tav olmuşum. Uçuyorum Necdet! kıvamına gelmişim ama meğerse senin incecik bir bıyığın yokmuş. Yazık, oysa ben saçımı uzatıp kabartmaya pek meraklıymışım.

Ertesi günü, bir kaç ertesi günü sonrasında ya da, evimde otururken ben dalıp dalıp seni, beni, senle beni düşünüp gülümser olmuşum. Hatta bensiz seni ve dahi sensiz beni düşünüp iğrenir gibi yüz buruşturmuşum. Oldu olacak bir de kuralla uyup birbirimize sözler verseymişiz! Daha nelermiş! Buradan bakınca gökyüzü lacivert, dahası karlar uçuşuyor.

Sonra gerek çay demlemelerimiz gerek ayık kalmak için şekersiz acı kahvelerimiz olmuş. Tam takırmış herşey. Koluna da çok yakışıyormuşum hani. Tü tü tü maşallah! dedirten cinsten. Ama sen bu konuları o zaman da anlamamışsın. Evet sen hep böyle bir adammışsın.

Tabii ki film izlemeyi çok seviyormuşuz, soru mu bu şimdi! Ama sen benden bir adım ilerdeymişsin, şimdiki gibi. Hem senin gözlerin yeşil miymiş neymiş. Ben de hep yeşil gözlülerden hayır gelmez ııııı, der dururmuşum. Her bir can sıkıntımı gözlerinin fettan yeşiline kabahat bulurmuşum. Gözlerinin hangi renk oluşunun aslında bir önemi yokmuş, kendini beğenmiş bir insanmışım çünkü ben, baktım mı kendimi görsem yetermiş.

Hem kapımın önünde ayakkabılarının görmek istermişim ben! En işlek caddelerin kuytu yerlerine damgamızı vurup evimize dönmüşüz. Sonra o odalı fotoğraf çekimlerine girmiş, komikli fotoğraflara sahip olmuşuz.

Bilemiyorum, Ahmet Abinin bu hikayenin neresinde olduğunu. Alaaddin var hem onu nereye sıkıştırmışız? Gerek kedili çay bardakları, gerek üzerine şiirler yazılmış uçurtlar, gerekse beraber yaptığımız binbeşyüz parçalı puzzlelar yerli yerindeymiş.

Güzel miymişiz neymişiz.
Geriye kalan korkuyla mı yaşamakmış? Gerisini sen anlat, elimizde diye mutlu mu olmuşuz, kaybederiz diye korkmuş muyuz? Ben Frida, sen Diego olmuş muyuz?

Tous les Matins du Monde ve Cümleler Cümleler

2012-02-09T17:42:00.002+02:00

Günlerdir dışarı çıkmak için türlü planlar yapıyorum ve içimde biri sürekli çıkmamı engelliyor. Hem de çok sığ bahanelerle, soğuk, efendime söyleyeyim film kaçmıyor ya, yarın gidersin, uykun mu var ne?, gibi. Yine de ortayaşlı bir ev kadını havası içinde evimde çay ya kahve veya süt ılıtıp içmelerle, kuru pastaları onlara batırıp yemelerle, hmm gidip elma mı alsam'larla vakit öldürüyorum. -Öldürmek kelimesi ne kadar uydu, bilemiyorum, gayet iyi yaşıyorum gibi- bazı özlemlerimi saymazsak yüzüme bakan -garip birşeymişcesine- iyisin! diyor. Pekala, iyi olayım.

Okuyup sarsıldığım bir kitabı koyup, okuyup gülümsediğim bir kitabı elime alıp alıp duruyorum. Nihayet dışarı çıkabileceğime inanan bir havada uyanmadım bugün. Hatta dün gece Kelime Oyunu'nun eski bölümlerinden birini izlerken uyuya kalmışım, ışık da sabaha kadar yanmış, uyandığımda sabaha az kalmıştı, başımdaki ağrıyı gece boyunca yanan ışığa bağlar gibi yaptım. Yatakta oyalandım. Kitap okudum, birşeylere -sözümona 'haberlere'- gözattım. Sonra başağrım geçmeyince kahvaltı yapmak için yataktan çıktım. kitabım terkedilmiş gibi baktı arkamdan bana kalırsa, "Hani seviyordun beni! Hani iyi vakit geçiriyorduk! Hani gülümsetiyordum seni! Bu kadar mıydı ?!!"

Sorun olmayınca bir eksiklik hissediyorum sanki. Böyle insanlar vardır, sorunla beslenirler. Kavga meraklısı, bir olay olsa da sonradan düzelse gibi. Öyleyim sanırım. Sürekli birşeyler olmasını bekliyorum. Olmayınca hırçınlaşıyorum. Sonra da oraya buraya sataşıyorum.

Çatıda sürekli bir martı var. Bir özellik bulamadığımdan onu diğer martılardan ayıracak, her gün gelenin o mu olduğunu anlamıyorum ama aynı boyutta, hep o ortalığı kolaçan eden bakışlarıyla etrafı süzüyor. Hani ellerini arkasında birleştirmiş mahalle kabadayıları olur ya, öyle. Buranın muhtarı benim, diyor. Sonra gidiyor.

Giderken odamı ilk bakışta çok dağınık bırakmamışım, ama biraz daha uzun bakınca herşey karmakarışık halde kalmış. Düzenlemelere kitaplarımdan başladım. Ortalıkta olup da ayraç yarısında olan o kadar çok kitap var ki, yarım kitaplarımı bitirmem bile bir hafta sürer sanıyorum. Karların gökyüzünde uçuştuğu bir havada kendimi dışarı çıkmamaya ikna etmem zor olmadığından kitap okumaya film izlemeye, evin bir köşesine sinip hiçbir şey yapmak zorunda olmamanın zevkini çıkartmaya başladım. Gri, başağrılı ama yine de insanın içini hafifleten bir gün. Tuhaf...

Eve geldiğimde üç mektup buldum. Biri tanışma mektubu, diğeri Fransa'daki arkadaşımdan, üçüncüsü o kadar harika bir mektuptu ki belki on kez baştan okudum. Ahmet Telli şiiriyle biten bir mektuptan söz ediyorum bir düşünsenize,

Kedisi sokağa kaçmış

Biriyim ben ve içimde

Kekeme bir kuş

Ötüyor ötüyor ötüyor

Sekiz sayfalık mektubu bir solukta okuyup başa döndüm. Su içip, bir daha içip, bir daha içip, "Allah'ım bu su ne kadar güzel ve ben ne kadar susamışım böyle!" demek gibi. Böyle mektuplar insanı mutlu etmekten öte, umutlandırıyor. Ne kadar güzel.

Efendime söyleyeyim, başladım film izlemeye. Elime de, nerden geldiyse Tous les Matins du Monde (Dünyanın Tüm Sabahları) filmi geldi. Hayret!

Enteresan bir film. İçimi boğan şeyler yok değildi. Mesela Madeleine'in Marais'ne olan aşkını aklım almadı bir türlü. Marais, Madeleine'in onu sevdiği zamanlar o kadar sinir bozucu ve sığ bir adam ki... Ve üstad Monsieur de Sainte Colombe'un ona göstermek istediği, anlatmak istediği hiçbir şeyi anlamayacak kadar da kapalı. Böyle bir adamı bir çok kadın sevebilir ama M. de Sainte Colombe'un kızı sevmemeli. Hele hele bu aşk için kendinden vazgeçişi... Çok mu egoistim nedir.

M. de Sainte Colombe'un karısına olan aşkı ise, berrak, imrenilesi. Ölü bir kadının ardından yaşanabilecek en yüce hayatı yaşıyor adam bana kalırsa. Zaten müziğe olan bağlılığı insanı o kadar etkiliyor ki, ben neden bir entrüman çalamıyorum diye hayıflanmaya ramak kalıyor.

Gençliğinin iticiliğine rağmen -belki oyuncuyla da alakalıdır bilemiyorum- Marais'nin yaşlı zamanının insana, "olmuşsun" dedirten bir hali var. 17. yüzyıl Fransası çekilir gibi görünmüyor bu arada. Peruklu, uzun dalgalı saçlı, allıklı rujlu adamlar...

Bazı filmlerin duygusallıklarına kendimi kaptıramıyorum. Birşeyler hissetsem de yüzeysel geliyor bana. Neden böyle, bilemiyorum. Türk filmlerinin o cıvık aşk hikayelerinden dolayı mı acaba diye düşünmedim değil. Filmi izlerken aklıma Jane Eyre geldi. Onun da aşkının içine tam girememiştim. Çok yavan, çok yüzeysel, hissedilemez gelmişti bana. Yüzü soluk, bakışı donuk kadınlar bunlar, ve yataklarına yüz üstü kapanıp hıçkıra hıçkıra ağlamıyorlar. Sanırım bu yüzden.

Film bittiğinde neredeyse akşam olmuştu. Hani o, ne aydınlık ne karanlık dakikaları var ya gökyüzünün, insanın içini boğan, o zamanlar. Ben de kendimi nostaljik görünümlü radyomun müziğine bıraktım, çayımla beraber.

Noviembre

2012-02-07T16:19:00.000+02:00

Oturduğum yerden ahkam kesiyorum. Çoğumuz öyle. Bazısı daha cesur. Bilmiyorum.

Tam da umut dolmuşken, bu kadarı çok fazla.

Filmi Babil Kulesi'nde gördüm. Meğer bir zamanlar İstanbul Film Festivalindeymiş. Ben buralarda yokken. Çarpıcı olduğunu herkes söyler. Nasıl olduğunu anlatayım.

Bir adamın kuralları yıkarak yapmaktan zevk aldığı işi başka türlü yapmaya çalışması. Başka türlü, iyi bir tanımlama mı, emin değilim, belki de özünü demem gerekirdi. Adam, Alfredo, tiyatro sanatçısı, bu işi put gibi oturmuş onu seyredip parasını ödeyen seyircilerin karşısında yapmayı reddedip, sokaklara çıkıyor arkadaşlarıyla. Seyirciyi, seyirci olduğunu bilmeyen seyirciyi, oyunun bir parçası haline getiriyor.

Kolay olmuyor tabii, para almayı reddettikleri gibi sahip olduklarını da kaybetmeye başlıyorlar çünkü yaptıkları şey yasalara aykırı, önce izin almaları gerekiyor.

Filmin tamamını anlatmak niyetinde değilim. Çelişkileri, manifestolarına ters düşen işler yapmak zorunda olmalarını onları bir süreliğine koparıyor. Sonra bir kez daha toplanıyorlar.

Alfredo'nun kardeşiyle olan bağı filmin başka bir detayı, olabildiğince ince.

Filmin kurmaca mı yoksa gerçek bir hikaye mi olduğunu hala anlamadım. Zira olaylar yakın zamanda cereyan ediyor, sanatçıların şimdiki hali de çok yaşlı kalıyor.

Son sahne. Olan biten herşeyin aslında belki de hiç olmadığı. Dünyayı değiştirmek isterken kendini değişmemek için zorlarken bulmak.

Hayat.

Bir Başka Deli Değil

2012-01-31T23:39:00.000+02:00

Ayaklarıma kırmızı bir ışık vuruyor.
Uyuyup uyandığında insan, otobüsün akıl almaz derecede hızlı gitti düşünüyor: Bu adam bizi öldürmek mi istiyor?!

Kafamı ayakta tutmaya çalışıyorum ve ayaklarıma kırmızı bir ışık vuruyor. İkisi farklı zamanlar ve ben başımı ayakta tutamıyorum. Sürekli düşen başımı otobüsün camına çarpıyorum. Çarpmanın etkisiyle uyanıyorum. Şimdi ayaklarıma kırmızı ışık vururken elimi başıma götüyorum, vurduğum yer acıyor. Zamana ayak uyduramıyorum.

Annem zor nefes alınca dürtüyorum onu uykusunda, "Dön anne" diyorum, birden doğrulup "ne tarafa döneyim?" diye soruyor uykusunda. Kitabımı kapatıp gülmeye başlıyorum. Bir süre nefessiz gülüyorum. Bir başka zamansa üşüdüğümü görüp beni koynuna almak için ısrar ediyor. Gidiyorum.

Elim saçlarımın arasında dolaşırken yaralar buluyor. Bir başka ansa ellerimi dizlerimin arasına koyuyorum. Otobüs çok hızlı. Yollar karlı. Yanımdaki teyze çok şişman. Yarısını ben taşıyorum onun, kendim yetmezmiş gibi. "Burası neresi" diye soracak oluyor. Ben muavini çağırıyorum, kalorifer çok yanıyor yandım ben, diyorum; bir de öndekilere söyler misiniz, çekirdek yemeği kessinler. Gülümsüyorum. Rahat.

Aldığım nefesin hakkını veremiyorum. Hakkımı alamıyorum. Sevmediğim insanlar çok fazla, sevgisizliğimle başa çıkamıyorum. Değişiyorum. Değişmeyi istediğim zamanlardan daha çok. Evrimleşmek belki, derin, kocaman anlamlı. Kıvrılıyorum, düşünlerimden arınıyorum, düşüncelerimde boğuluyorum. Kabullenmelerimi kabullenemiyorum. Kızgınlıklarım sessizliğe gömülüyor.

Bebek kokusu.

Aşk

2012-01-28T22:42:00.000+02:00

Hayatıma bir adam girdi.
Tanıdığım hiçbir adama benzemiyor. Muhtaçlığını gizlemiyor. Bakışlarını kaçırmıyor. Tertemiz bakıyor. Mis gibi kokuyor. Böyle bir koku bir insanın üzerinde nasıl olur, aklım almıyor. Onu kokluyorum, kokluyorum, doyamıyorum.

Yazamıyordum ya, hikayelerle doldu zihnim. Her bir hareketinden başka bir dünya oluşturuyor zihnim. Huzuru buluyorum ona bakarken. Hiç kopmayacak bağlar oluşuyor sanki aramızda her geçen dakika. Bundan bir sene sonrasını düşlüyorum. Sonra beş, on, on beş... Zamanı geldiğinde bana sarıldığında kollarının arasında kaybolacağım zamanları düşlüyorum. Tıpkı şimdi onun kollarımda kayboluşu gibi.

Maşallah sana küçük adamım. Öyle güzelsin ki... Öyle güzel ki teyzen olmak.

"Vezirleri Harcamışlar Şahlarla Mat Oldum"

2012-01-24T13:21:00.001+02:00

Yazmaya başlayıp da bitiremediklerim bir değil iki değil onları geçti. Ne elim kalem tutuyor ne cümle kurabiliyorum. Kıvranıyorum yazamadıkça. Neden hiçbir şey hissedemiyorum, bilmiyorum. Çok özgürüm. Fazla mı özgürüm? Özgürlük ne demekmiş?

İsmail Ağbimin kalbi kırılınca içim parçalandı. İnsan gerçekte olmayan insanları bu kadar derinden hissedebilir mi, hissedebiliyormuş. Canım, diyorum ona ama duymuyor. Sen ne güzel adamsın bir bilsen. Ama bu ne sıkıntıları çözüyor ne de içimi ferahlatıyor. Bana birşeyler lazım, ne olduğunu bilmediğim birşeyler.

Sabah uyandığımda güneşli olan hava kapanıyor. Sabah şikayet ettiğim güneşi bulutların arkasından çok seviyorum. Nedendir bilinmez, sabahları çok erken uyanıyorum.

Vapura bindiğimde 40 yaşlarında bir adam, iki çocuğu ve babası var. Babasına ve kendisine çay alıyor, çocuklarına poğaça almış. Babasına özen gösterdiğini hissedebiliyorum, kendisine çok da özen göstermediğini hissedebildiğim gibi. Çocukları erkek, poğaçalarının yarısını kendileri yiyor yarısını martılara atıyorlar. Bir ara "Ne büyük minare" dediklerini duyup dikkat kesiliyorum. Babalarına soruyorlar, o minare neden o kadar kocaman, diye; babaları gösterdikleri yere, Galata Kulesine doğru bakıp tepkisiz kalıyor. Belli ki bilmiyor. Ben onlara karışıp evlerine gittiklerinde arkadaşlarına kocaman bir minare gördüklerini anlatmalarını engellemek istemiyorum. Öylece yer ediyor zihinlerine Galata Kulesi, isimsiz.

Eve dönmem gerekiyor. Ocakta çayım var. Altını kapattığımı hatırlamıyorum. Dönüş vapurunda izlemeye değer insanlar yok.

"Seni hiç bu kadar hissiz görmemiştim."
Bu cümlenin kafamda dönüp durmasına engel olamıyorum. Neden bu kadar hissiz olduğumu anlayamıyorum. Neden hiçbir şey dokunmuyor bana, neden canımı acıtmıyor hiçbir şey dahası sıkmıyor. Kafama bile takamıyorum yazamamam dışında hiçbir şeyi.

Neyse ki kediler var yollarda, sokaklarda.
A, bir de uğur böceği.

"Anların Kıyısında"

2012-01-05T15:58:00.001+02:00

Üşüyorum.
Isınmak çok zor değil Kedi.
Çay yok.
Demleyebilirsin.
Kimsem yok.
Allah'ın var Kedi.
Korkuyorum.
Martı sesleri geliyor.
Uyumak istiyorum.
Uyumamalısın.
Okumak istemiyorum.
O kitabı bırakıp başka birşey al eline.
Cevaplar sorularımı yok etmiyor.
Sus Kedi.
Uyumak istiyorum.
Uyumamalısın Kedi.
Uyumak istiyorum.
Uyuma Kedi.

Şeylerden aldığımız zevki ayakta tutan ve şeylerin hâlâ var olmasını sağlayan, ağlamanın imkânsızlığıdır: Tatlarını tüketmemize ve onlardan yüz çevirmemize engel olur. Onca yolun ve kıyının üzerinde, gözlerimiz kendi içlerinde boğulmayı reddettikleri zaman, kuruluklarıyla, hayran oldukları nesneyi koruyorlardır. Gözyaşlarımız tabiatı heba eder, kendinden geçişler de Tanrı'yı... Ama sonunda, bizi de heba ederler. Zira ancak en yüksek arzularımızı serbest maceralarına bırakmayı reddederek oluruz: Hayranlığımızın ya da hüznümüzün çemberine giren şeyler, sadece onları sulu vedalarımızla kurban etmediğimiz ve kutsamadığımız için orada kalırlar.
... Böylelikle, her geceden sonra, kendimizi yeni bir günün karşısında bulduğumuzda, o günü doldurma gerekliliğinin gerçekleştirilemez oluşu içimizi ürküntüyle doldurur; ve ışık içinde nerede olduğumuzu şaşırmış bir halde, sanki dünya az önce sarsılmış ve kendi Yıldız'ını icat etmiş gibi, bir teki bile bizi zamanın dışına çıkarmaya yetecek olan gözyaşlarından kaçarız.

Çürümenin Kitabı - Cioran

Uyumak istiyorum.
Uyu Kedi...

-10-

2011-12-29T23:29:00.000+02:00

Her zaman Komünist Partisi ve Ana Kilise tarafından sevilmek istemişimdir. Joe Hill gibi, folk şarkılarında yaşamak istemişimdir. Bombaların sakat bıraktığı masum insanlar için ağlamak istemişimdir. Yol üstünde bize yemek veren köylü babaya teşekkür etmek istemişimdir. Yanlış elimle selam verirken insanlar gülümsesin, ben de gömleğimin kollarını hafifçe kıvırayım istemişimdir. Bazıları Dante'yi tanısa da, zenginlere karşı olamk istemişimdir: içlerinden biri yokoluşundan önce benim de Dante'yi tanıdığımı öğrenmişti. Suretim, omzumdan aşağı yazılmış bir şiirle Pekin'de taşınsın istemişimdir. Dogmaya gülümsemek, yine de karşısnda egomu yok etmek istemişimdir. Broadway makinelerine karşı koymak istemişimdir. Beşinci Cadde kendi kızılderili patikalarını hatırlasın istemişimdir. Kaba saba tavırlı insanların yaşadığı bir madenci kasabasından çıkıp tanrıtanımaz bir amcanın öğretilerinden etkilenerek ailenin yüz karası bir bar kuşu olmak istemişimdir. Bir trenle Amerika'yı boydan boya geçmek, anlaşma toplantılarında zencilerin kabul ettiği tek beyaz adam olmak istemişimdir. Yöntemlerime hayran eski bir kız arkadaşıma devrimlerin açık büfelerde gerçekleşemeyeceğini ve istediğini seçip alamayacağını söylemek, gümüş rengi gece elbisesinin bacak aralarının nemlenişini izlemek istemişimdir. Gizli polisin iktidarı alışına karşı ama Parti'nin içinden savaşmak istemişimdir. Oğullarını kaybetmiş yaşlı bir hanımefendinin kerpiç bir kilisede oğullarına verdiği sözü tutup benim için dua etmesini istemişimdir. Ağzı bozuk konuşmalar karşısında haç çıkarmak istemişimdir. Küçük bir kasaba ayininde kilise yönetimi aleyhinde konuşan pagan kalıntılarına karşı hoşgörülü olmak istemişimdir. Yahudiler hakkında iyi şeyler yazmak istemişimdir. Franco'ya karşı birliği savaş alanına taşırken Basklar arasında vurulmak istemişimdir. Bakireliğin ele geçirilmez kürsüsünden, gelinlerin bacaklarındaki siyah kılları seyrederken, evlilik üzerine konuşmalar yapmak istemişimdir. Çok basit bir İngilizceyle doğum kontrolüne karşı bir makale; iki renkli göktaşı ve sonsuzluk çizimleriyle resimlendirilmiş, fuayelerde satılan bir broşür yazmak istemişimdir. Bir süre için dans etmeyi yasaklamak istemişimdir. Folkways şirketi için plak kaydı yapan keş bir rahip olmak istemişimdir. Siyasi nedenlerle atanmak istemişimdir. Kardinal -----'nin bir kadın dergisinden yüklü bir rüşvet aldığını yeni öğrendim, günah çıkarttığım rahip bana küçük bir saldırıda bulundu, köylülere makul nedenlerle ihanet edildiğini gördüm ama bu akşam çanlar yine çalıyor. Tanrı'nın dünyasında bir akşam daha ve karnını doyurmas gereken çok insan, çökmek için yalvaran çok diz var; yıpranıp parçalanmış cüppemle aşınmış merdivenleri tırmanıyorum.

L. Cohen - Görkemli Kaybedenler

Baştan Başlayabilir miyim?

2011-12-24T17:19:00.000+02:00

Kırmızı bir gökyüzü.
Hayallerinde bile göremeyeceğin türden.
Kırmızı oluşu korkutmasın seni, öyle yumuşak, öyle sakin.
Gözlerini yatağından göründüğü kadarıyla, kirli camları aşıp gökyüzüne dikmiş bir kadın.
Bakışlarını göremiyorum. Baktığını biliyorum. Ne düşündüğünü bilmiyorum, düşündüğünü biliyorum.
İmgelerine boğulmuş.
Kırmızı bir gökyüzü. Düşleyemeyeceğin kadar güzel.
Ölmek istersin. Ölüp gökyüzüne yükselmek istersin.
Bulutları pamuk şekerden başka birşeye benzet.
Dönüşlerden kaçın, sivriliklerinden arınma.
Düşleyemeyeceğin şeyler düşün.
Bir kadın. Kafasına öyküler yazan, öylece gökyüzüne bakan, martı sesleri duyan bir kadın.
Gerçeğe dönersek, gökyüzü...

Cicero / Mustafa IV

2011-12-11T21:34:00.001+02:00

Cicero'yu çalışıyorum.

Roma siyasal düşünüşün en önemli temsilcisi olan Cicero, bu konumunu yarı Yunan yarı Roma düşünürü sayılmayıp tam bir Roma düşünürü sayılmas....

Mustafa'yı en son gördüğümde ona doğru hiç dönemedim. Hiç bakamadım. Öylesine korktum. Onunla konuşmak istesem herhalde, bir hafta alıştırmam gerekir buna kendimi.

Cicero...
Cicero'nun hukuk ve devlet felsefesi ile ilgili görüşlerinin temelinde Stoacı inançları yatmaktadır. Ona göre "göklerdeki sürekli değişmeler ve devinimler sırasında, insan ırkının tohumunun atılacağı bir an gelmişti. O zaman bu tohuma tanrısal bir armağan olarak ruh bağışlanmıştı." "Yasalar"da yapılan bu ve ötek...

Otobüsle dönerken otobüsün sağ tarafına oturuyorum. Çünkü kitapçının önünden geçtiğimizde onu görme ihtimalim oluyor. O zaman oradan yavaş geçmesi için otobüsün dua ediyorum. Oraya kadar yavaş gelen otobüs, kitapçıya bir iki mağaza kala hızlanıyor. Mustafa'yı görüyorum, bir iki kişi var kitapçıda. Başka çalışan kalmamış gibi. Üst rafa uzanıyor. Upuzun boyu var Mustafa'nın yanında dursam, başım göğsüne denk gelir.

Cicero bu konuda şunları der:
"Yasa, yapılacak ve yapılmayacak olanı buyuran yüce akıldır... O doğanın gücüdür, o ruhtur, bilgenin aklıdır, adeletli olanla olmayanın ölçüsüdür."

Her kahve içişimizde kapatıveriyorum kahvemi, Gözde baksın bi iki şey sallasın diye. M harfi görüyor. Midem karışıyor. Aslında ilk önce gelmiyor aklına, "M harfi çıkmış burada" diyor, "ama böyle tahtaların üstünde sanki böyle raf raf... Mustafa bu!"...

Cicero'nun Devlet Tanımı: Devlet halktan başka birşey değildir. Halk deyince, herhangi bir biçimde bir araya toplanmış olan rastgele bir yığını değil, ortak bir yararla, ortak bir amaçla birbirine uyum içinde girmiş bulunan, hukuksal bağlarla birleşmiş insanlar topluluğunu anlatmış oluruz.
Cicero, başlangıçta dağınık olan ve göçebe yaşamı süren insanların, toplumsallık güdüsü ile birleşerek,

Kafamda bir sürü şey dönüyor. Yanıyorum. Biraz öksürüyorum. Biraz burnum akıyor. Arada bir hapşırıyorum. Herhalde hasta olacağımı düşünüyorum. Üç gün boyunca sınavlarım var. Perşembe hastalansam, hatta hiç hastalanmasam, diyorum.

Bazen sadece aptal bir hayalmiş gibi görünüyor gözüme. Sorduklarında "hayır canım birşey hissetmiyorum tabii ki Mustafa'ya, sadece seviyorum onu görmeyi" diyorum. Sanırım onu bulduğumdan beri çok fazla seviyorum onu görmeyi. Hatta görmek değil, aynı çatı altında olmayı. Zira ben genelde ona hiç bakamıyorum.

Ne diyorduk, evet Cicero..

Cicero karma olmayan yönetimlerin hem iyi, hem kötü yanlarının bulunduğunu söyleyip, hiçbirini yetkin görmez. Bunların iyi yanlarını bir araya toplayacak bir yönetimi (evrens

Uyusam.

Calvino-Palomar

2011-12-10T14:27:00.001+02:00

Buraları çok boşladığımın farkındayım.
Son zamanlarda izlerken heyecanlandığım yazmak istediğim filmler izledim, bitmesin istediğim kitaplar okudum. Ama bir türlü yazacak zamanı ya da kafayı bulamadım. Çünkü zamanı bile nasıl kullanacağımı şaşırmış bir haldeyim bir iki haftadır.

Sınavlarım almış başlarını gitmişler. Yandala başlayacağım diye ortalamayı iyice yükseltmek isteyen ben ilk vizede yaşadığım hayal kırıklığımı ikincisinde biraz attım. İkinci vizem International Law dersiydi ki çok korkuyordum, hocanın gözünde de "dersten kaçan kız" diye sıfatlanmıştım. Zira adımı bildiğini samıyorum, dersten kaçan kız aşağı dersten kaçan kız yukarı. Sınav iyi geçince rahat bir nefes aldım. Russia and Eurasia Politics vizesi ise tam bir moral kaynağı oldu bana. Bu hafta History of Political Thought, American Foreing Policy ve Uluslararası Ekonomi Hukuku sınavlarım var. Bu yüzden masam şöyle:

Ev arkadaşı meselesi yüzünden çok üzüldüm. Gerçekten büyük hayal kırıklığı yaşadım ağbim yüzünden. Halbuki çok heyecanlı ve mutluydum ev arkadaşım olacak diye. Olmadı. Düşününce sinirlerim bozuluyor, ağlamaklı oluyorum.

Gelelim Bay Palomar'a.
Italo Calvino ne zamandır okumak istediğim elimde iki üç kitabı olan yazar. Hep okumak istedim ve erteledim. Çünkü okunacak çok fazla kitap oluşu ve aslında biraz da Bir Sandık Gözlemcisinin En Uzun Günü romanının ilk on sayfası sebep oldu uzaklaşmama.

Calvino'nun dili değişik. Ağır deseniz değil. Akıcı deseniz hiç değil. Yumuşak ve sert. Bir yandan hafifmiş gibi geliyor diğer yandan çok yorulduğunuzu hissediyorsunuz.

Anlatışı çok çok hoşuma gitti. Ama Bay Palomar'ın o ince eleyip sık dokuyan gözlemleri ve çok değişik bakış açıları yoruyordu beni. Hele okul sonrası okuduğumda iki sayfa okuyup uyuyakalıyordum. 100 sayfalık romanı iki hafta elimde taşıdım. Bay Palomar'dan kaçtıkça sığındığım kitabı da yazacağım büyük ihtimalle. İkisi iki koldan tokatlayıp durdular beni. Şapşala döndüm.

Bay Palomar'ın girintili çıkıntılı düşünceleri aslında salt sadelik kaynağı. Bir insanın en duru bakışıyla görüyor herşeyi. Önyargılardan o kadar temizlenmiş. O gökyüzüne baktığında ben de baktım. O sahildeyken ben de sahile indim. O ne yaparsa aynını yaptım.

Anladım ki Bay Palomar sevilesi bir adam.

Bir yanlış ahlak geleneğinin ölü ağırlığının, en aydınlık niyetlerin hak ettikleri değerlendirmelerini engellediği sonucuna varıyor Palomar, acı bir biçimde. (s.21)
Öğle sonrası ay'ına kimse bakmıyor, oysa Ay'ın ilgimize en çok gereksinim duyduğu zaman bu, çünkü varlığı kuşkulu henüz. Güneş ışığı yüklü gökyüzünün yoğun mavisinde beliren beyazımsı bir gölge; bu kez de biçimleneceği ve ışıyacağı konusunda kim güvence verebilir bize? Öyle kırılgan, soluk ve ince ki; yalnızca bir yanı, bir orak yayına benzeyen belirgin bir sınır oluşturmaya başlıyor, gerisi hâlâ maviliklere gömülü. Sanki saydam bir ayin ekmeği ya da yarı erimiş bir hap gibi; ne var ki, beyaz çember dağılacak yerde koyulaşıyor. Ay coğrafyasında mı yoksa sünger gibi delikli uydunun hâlâ içine işleyen çapaklar mı oldukları anlaşılmayan lekelerle, gölgelerle birleşerek koyulaşıyor. (s.36)

Artık kendi kendine, dünyanın ona neler hazırlamakta olduğu sorusunu sormadığı için, Bay Palomar'ın şimdi bir rahatlama duygusu duyması ve ayrıca artık kendisiyle ilgilenmeyecek olan dünyanın rahatlamasını da fark etmesi gerekiyor. Ama işte bu dinginliğin tadına varma beklentisi, Bay Palomar'ı sıkıntıya sokmaya yetiyor. (s.96)

Kitaba bakınca neredeyse yarısını işaretlemiş olduğumu gördüm. O denli sevmişim bu küçük kitabı, o tuhaf adamı. Ama yazamadım tabii..

Birinin Yaşantıma Dahil Olması ya da Olmaması

2011-12-01T10:59:00.000+02:00

Beni bilirsiniz. Bilir misiniz? Sessizliği, ıssızlığı, yalnızlığı severim. Şimdilerde bir ev arkadaşım olabilir. Evimde birisi yaşayabilir. Birileri gelip gidiyorlardı zaten. Başka biriyle evimi paylaşabilirim. Nasıl olur?

Bunu benim düşünmem için şartlar hazır değil. Daha net birşey yok. Yine de düşünüyorum, düşünüyorum... Nasıl olur? Nasıl olur?

Tek başıma yaşamak nimetini mi savuruyorum hiç de farkında olmadan? Sıkılır mıyım? Anlaşamaz mıyım? Batar mı bana bir süre sonra evde birinin olması? Gelmeseydi keşke, der miyim? Ama çok sevimli. Bir görseniz onu.

İçinden çıkamıyorum. Bay Palomar'a gömüyorum kafamı. Onun o kılı kırk yaran halleri içlerime fenalıklar getiriyor. Sonra gözlerim Bay Palomar'dayken düşüncelerim uzaklaşmaya başlıyor. Biri içeride televizyon izlerken ben odada kitap okuyabilirim. Ya da bazen benden erken kalkıp kahvaltı hazırlayan biri olur. Bazen sahile iner bir yürürüz belki. Eve yakın olan devlet tiyatrosu sahnesinde bir iki oyun izleriz belki evde mısır patlatıp film de izleriz.

Nasıl olur?
Evde aileden biri olmayan insanla yaşamak nasıl olur?
Kendimi böylesi düşünürken aslında onu da düşünüyorum. "Bir deneyelim" diyemiyorum çünkü onun kafasına göre girip çıkabileceği bir yeri yok. Ya gelir ya gelmez. Bu onun yaşamı için önemli. Kendimi mi düşünüyorum? Beraber çay demleyip içtiğimizi düşünüyorum.
Aslında biraz uzaklaşmak istiyorum bu konuyu düşünmekten ve Bay Palomar sağ olsun hiç yardımcı olmuyor.

Sonra bazı kuş sesleri...

Bazı Olaylar Oldu.

2011-11-27T21:14:00.001+02:00

Kuşlar uçuyor. Nereye bilmiyorum, bir haftadır öğleden sonra hepsi birden küçük bir gösteri sergiliyorlar. Sonra ortadan kayboluyorlar. Nereye gittiklerini bilmiyorum. Keşke uçabilsem.

Pelin "Biz o dönüm noktasını yaşadık Elif," dedi, "sen de ben de."
Dönüm noktalarımızı boşa harcamadık. Bununla avunuyorum.

Sonra aldığım ikinciel kitabın içinden bir not çıktı. Kitabın adı "Sıfır Noktasındaki Kadın".
Tahminimce genç bir kızın dolu dolu yaşadığı aşkın kağıda dökülmüş hali. Öyle hoş ki..

Sıfır noktasındaki kadınlarız hepimiz.

Bıkkınlık

2011-11-25T00:01:00.000+02:00

Üzerimden atamıyorum.
Ölesiye bıktım.
Yapmak zorunda olduğum hoşuma gitmeyen herşeyden bıktım.
Yapmak isteyip de yapmak zorunda olduğum şeyler yüzünden yapamadığım herşeyden bıktım.
Hayatımdaki insanların yaşantıma dokundurmasından bıktım.
Çok bilmiş insanların tercihlerimle ilgili yorumlarından bıktım.
D.'nin bana sormadan içinde benim olduğum planlar yapmasından bıktım.
Hiç bir zaman yeterince çikolata ve yeterince patates kızartması olmamasından bıktım.
S.'nin hayatımda bir yeri olmamasından bıktım.
Sevmediğim insanların onları sevmediğimi bile bile benimle konuşmasından bıktım.
Sevmediğim insanların en yakınlarındaki kişileri sevmekten bıktım.
"Bilmiyorum" demekten bıktım. "Uykum var" demekten bıktım. "Sınavım var" demekten bıktım.
Yazdığım mektupları gönderememekten bıktım.
Dokunmak istediğim insanlara dokunamamaktan bıktım.
Mesafelerden bıktım.
Kelimelerden bıktım.

Okumaktan bıkmadım da, keşke bana kitap okuyacak biri olsa.

Öz

2011-11-22T19:17:00.002+02:00

Hazırdım. İyi bir gün için hazırdım.
İyi bir gün yaşadım.
Eve geldiğimde o kadar kalabalıktı ki, benim evim gibi değil sanki. Bir sürü insan. Yalnızlıktan şikayet ettiğimde bana bu günleri hatırlatın. Çalışmam gerek. Sınavlarım var. Herkes konuşmaya ne kadar meraklı.
Bir an sessizlik kolluyorum. Bir an. Yok.

Sana geldiler, koluna yapıştılar. Sanki kendi şehrinde kaybolmuş bir yabancı olan sen, diğer yabancılardan başka kimseyle karşılaşamazmışsın gibi; sanki yalnız olan sen, tüm öteki yalnızların senin üzerine atıldıklarını görüyormuşsun gibi. Sanki aynı tezgahta içilen bir bardak kırmızı şarap süresince, ancak hiç konuşmayanlar, kendi kendine konuşanlar karşılaşabilirmiş gibi. Yaşlı deliler, yaşlı ayyaş kadınlar, hayalperestler, sürgünler. Ceketinin yakalarına, eteklerine, kollarına asılıyor, soluklarını yüzüne üflüyorlar.

Bir dahaki hafta bugün çok mutlu olurum sanırım.

Ayrıca bana mektup yazmak isteyen var mı aranızda?
aylakkedi-@hotmail.com

Bir Eylül Akşamı Sen Gel Bana

2011-11-20T20:51:00.001+02:00

Hiçbir zaman popüler olamayacağız. Biz, canlarım, insanların ilgisini çekecek birşey yapamadığımız gibi, insanların ilgisini çekecek birşeyler uyduramıyoruz da.

Bazı olaylar oldu. Kavranması kolay, kabullenmesi zor olaylar. Bazı tesadüfler de yaşadık ne yalan söyleyeyim. Hatta heyecanlar bile. Size bir sır vereyim, canlarım, bir kaç damla gözyaşı döktüm, hem de hatırlamadığım olaylar yüzünden. Oysa o anlarda başka hiçbir çıkış yolu yokmuş, o acı sonsuza dek sürecekmiş gibi geldi. Herkes gidiyor, biz kalıyoruz bize. Bana ben, size siz kalıyoruz.

Bazı zorunluluklarım var ne yazık ki... Ve her an sinirlerimi altüst etme becerisine sahip bir annem. Yorgunluklarım bu kez öyle güzel...

Daha sonra size anlatmak istediğim bazı şeyler de var.
Şimdi daha sıkıcı şeyler...

Yollar

2011-11-14T15:28:00.001+02:00

İkinci kahvemi istiyorum sarışın bir garsondan. Çevreye pek ilgi duymadığım bir gerçek. Garson birşeyler söylüyor. Son anda farkediyorum "efendim?"

Yola çıktığımda şehir pazartesiyi değil de pazarı yaşıyordu sanki, o kadar ıssız o kadar sakin.

Cebimde pek param yok, yine de kahve içmek istiyorum deli gibi. Arkadan o kadar kötü şarkılar çalıyor ki tahammül etmek için kendimi zorluyorum. Gazetedeki kare bulmacanın ilk sorusu şöyle:

Kanadalı müzisyen-yazar Leonard Cohen'in Yirminci yüzyılda verdiği en önemli eserlerden biri kabul edilen romanı.

"Görkemli Kaybedenler" yazıyorum, sığmıyor. Moralim bozuluyor, kapatıyorum. Evde kimsenin olmamasını diliyorum. Birinin olması ihtimali moralimi daha da çok bozuyor.

"Ben bi' kahve daha alabilir miyim? Efendim? Evet yine sütsüz."

Camekandan deniz görünüyor. Karadeniz. Odukça sakin. Gökyüzünde öbek öbek bulutlar. Daha iki saati geçirmem gerekiyor bu hiç bilmediğim şehirde.

Bazen sadece İstanbul olsun istiyorum.
Sadece.

Şah ve Pat

2011-11-11T22:26:00.000+02:00

Başlangıçlar konusunda hiçbir şey söyleyemem ama gerçekten iyi bir bitiriciyimdir.
Bir başka deyişle başım çok ağrıyor.

Adama neden gidiyorsun ki kal, demek istiyorum, kendine dikkat et gibi aptal birşey çıkıyor elimden. Belki arada bir beni sevesi gelirdi. Yaptığım bu şeyden daha sonra gurur duymayacağıma eminim yine de sarışınlar boktur ve bütün insanlar aslında sarışındır ve hatta o esmer görünen adam bile.

Söz verdim. Ah beni çok üzdü. Aramak istediğim birileri olmadı. Telefpnu baştan aşağı geziyorum. Kimse.. Hatta hiç kimse. Merhaba ben Elif.

Onlar yaşadığım en güzel anların büyüsünü kaçıracak birşey yapıyorlar. O da öyle yaptı mesela ama içimde saklamadım ve iyi geldi, neden ama, evet doğru çok güzel kokuyordu ve ben çirkindim, şimdi de. İyi hissetmem mi gerek, nasıl hissettiğimi bişmiyorum.

O adama, hem gözleri hem de bakışları çok güzel olan o adama "ah gitme, elimin altında ol" demek istedim ama işte işe yaramaz ellerimden başka şeyler çıktı.

Başarısız olduysam oldum! Kazanmaya niyetli değildim.
O adam çok güzel bakıyordu ve ben şah çeltim.
Oyun lehime miydi, bilemiyorum.
Ben şah çektim. Güzel bir şah. Blöfümü gördü.
Şah çektim.
Maç pat bitti.

Söyleyeceklerim Bundan Ibaret

2011-11-09T18:15:00.001+02:00

Esas konu şu, tesadüf. Bir konu ilgimi çektiğinde biri ondan bahseder, ya da yeni birşey öğrendiğimde onunla ilgili konuşulur bir yerlerde. Sürekli konuşulmadığına göre algıda secicilikten çok uzak. Dünya zaten piç. Şunu söylemem gerekir ki evet sorun bende. Bütün insanlar normal. Bense varolan dm anormal insan. Ve yeminler olsun ki kalbimi kıran normal insanlara ikinci şansı vermeyeceğim. Hepsi gönül rahatlığıyla beni unutabilir. Bir şarkıda eğer ki doğru anladıysam kadın adama onun iğrenç bir herif olduğunu ama yine de ondan vazgeçmek istemediğini çünkü kimsenin kendisini o iğrenç herif kadar sevmeyeceğini söylüyor. Seni gerizekalı beyinsiz !! Ve ben 27 yaşımda ölmeyeceğim.

Esrar

2011-11-05T19:43:00.000+02:00

Günler. Bazen...
Düşünüyorum. Çünkü yapacak daha iyi bir işim yok.
Elleri sıcacık. Elleri yüzüme değiyor. Elleri saçlarımda dolaşıyor.
Düşünüyorum. Çünkü elimden başkası gelmiyor.
Onu bir daha görmeyeceğim.
Biliyorum. Bu fikri aklımdan kovuyorum.
Her gün elleri olacak, diyorum kendime.
Hem çok güzel kokuyor.

Bazı anlar, öyle piçler ki, geçmiş gelip duruyor aklınıza.
Kovuyorsunuz.
İçim yandı.
Onun elleri hiç böyle dolaşmadı yüzümde.

Mustafa III

2011-10-31T20:49:00.001+02:00

İnce belli çay bardağının içine beşinci şekeri atınca ben, duruyor:
-Elif, iyi misin? diyor.
İyi miyim?

***

Elimde nargileyle bir mesaj alıyorum Özlem'den, ne zamandır görüşmemişiz, Kadıköy'e gelmiş, beni çağırıyor. Tereddüt etmeden kalkıp yanına gidiyorum. Nasıl özlemişim.

Önce bir bardak çay içiyoruz. D.'den sonra kimseyi sevemeyişime gülümsüyor Özlem. Ordan burdan konuşuyoruz, çaylarımız bitince önce fotoğrafçıya gidiyoruz, Özlem yıldönümleri için yaptırdığı hediyeyi alıyor. Aylaklık etmeye başlıyoruz. Kadıköy sokaklarında. Sonra kitapçılara dadanıyoruz, "Şu ilerde," diyorum "k..... diye bir yer gördüm geçenlerde, oraya da gidelim." Tamam," diyor Özlem. Yürüyoruz, konuşuyoruz, gülüşüyoruz.

K....'a giriyoruz. Kitaplara bakıyoruz, bir yandan konuşuyoruz. Gözüme biri ilişiyor. Nasıl olabilir, diyorum. Ellerim buz kesiyor. Bu o mu?

Çıkalım, diyorum Özlem'e bir kaç tur attıktan sonra. Birşey olduğunu seziyor. Çıkalım, anlatırım, diyorum. Çıkıyoruz. Çaykur'a gidiyoruz, çay içmeye. Oturuyoruz. Ellerim buz. Midemde kelebekler uçuşuyor.

Anlatıyorum uzun uzun Özlem'e, Mustafa'yı. Bütün evlerelerini. Tutturuyor bir daha gitmek için. Çocuk gibi hissediyorum kendimi. Ne diyeceğiz, diyorum. Kitap sorarız, diyor, hatta uydururuz, o arasın dursun.

En sonunda Çürümenin Kitabı'nı soralım, diyorum. Tamam, diyor. Kapıdan tekrar girene kadar çocukça geliyor yaptığımız, bir şaka gibi. Ama kendimi Mustafa'nın arka tarafta girdiği bir yere bakarken buluyorum. Gitti, diyorum, şaka gibi.

Özlem onu beklemekten yana, kasadaki adama soralım, diyorum ben. Kasadaki adam kel, Mustafa'nın sık kıvırcık saçları var.

Kasadaki adam kitabın adını bile anlayamıyor. Yüzünü buruşturuyor. Yok desin de gidelim istiyorum. Mustafa gitti. Kasadaki adam "Mustafa Bey!" diye sesleniyor. Bir kaç kez "Mustafa Bey!" Midem...

Mustafa "Bey" geliyor. "Üremenin Kitabı" diyor kasadaki adam, Özlem düzeltiyor "Çürümenin".. Özlem'in arkasındayım. Korkuyorum düşeceğimden. Mustafa duyar duymaz, evet diyor, yazarının adını söylüyor, emin adımlarla bir rafa gidiyor. Bir kaç kitap çekiyor, "bitmiş" diyor, "baskısı kalmamıştı zaten, son kitabı da burdaki arkadaşlardan biri almıştı". Özlem bana dönüp "Yayınevi neydi?" diyor, "Metis" diyoruz Mustafa'yla aynı anda. Midem daha fazla dayanacak gibi değil, ellerim buz, kusmak üzereyim. "Gelmez mi," diyor Özlem, "Sorarız, ellerinde varsa yollarlar" gibi şeyler söylüyor Mustafa, baskısının olmadığını ekliyor. Çıkıyoruz.

Ölüyorum.
Mustafa...

1 Mayıs 2010
Mustafa’yla konuşmadım sonra, oysa göz göze geldik sonra da, bir şey söylemedim, o da söylemedi, söyleseydim belki, şimdi farklı olurdu ne biliyim, belki -en azından- nerde olduğunu bilirdim.

Eve geldiğimde kafamda binbir türlü şey dönüyor. Sonra bir ağlama...
Sonunda...
Sonunda...

9 Ekim 2011
Rafların arasında, artık umutsuzca Mustafa'yı arıyorum. Yok. Her bir kitabın arasında Mustafa'yı arayasım geliyor. Mustafa'yı görsem diyorum, beni hiç tanımayan o kocaman gözlü adamı, ne yapardım, hayretle ona bakar, gülümser miydim, o beni farkedene kadar bakar mıydım... Mustafa nerede acaba, keşke geri gelse Kabalcı'ya.

Eğer yürekli bir insan olsaydım giderdim Mustafa'ya. Canım, der susardım. Ondan daha fazla kimse canım değil, öğrenirdi. Ama ne yazık ki...

29 Mart 2010
—Burada böyle oturup denizi izlemek seni bir yere götürmez, dedi Mustafa gözünü denizden ayırmayarak. Ne demeye çalıştığını hiç düşünmedim, sadece bir yere gitmeye çalıştığımı düşünmesi huzursuz etmişti beni. Ona doğru döndüm hafiften. Rüzgâr sık kıvırcık saçlarını savuruyordu oraya buraya. Arada düşen yağmur damlaları da kayboluyordu onda. Ben bankta oturuyordum. O ise yanımda çömelmişti, her an kalkıp gitmeye hazır bir çömelişti bu.

Bazen yaşamak için ölesim geliyor.

Merhaba..

2011-10-29T14:05:00.002+03:00

Bazı insanlar kendilerinden bahsetmeyi severler. Ben de öyle biriyim sanırım.

İstanbul bulutlarla kaplı olunca o kadar güzel oluyor ki bakmaya doyamıyorum. Soğuk mu biraz, olabilir. Yapmak zorunda olduğum birşeyler yok, sınavlar başlamadı. O yüzden bugün için kafamda net olmayan bazı planlarım var ve net olmamalarından çok keyif alıyorum. Tembellik en belirgin özelliğim. Tembelim. Belki tembel olmasam, ımmm, neyse unutalım bunu.

Geçen hafta hiç param yoktu. Almak için delirdiğim kitaplar vardı. Şimdiyse elimdekileri okumayı tavsiye ediyorum kendime. Böyle dengeliyorum sanırım kendimi. Yoksa evde kitaptan başka bir şey olmayacak.

Geçelim.

Son yazıda “iyiyim” demiştim ya. Hala öyleyim.

Herkesin hayatında çok iyi arkadaşları vardır. Benim de var. Çok fazla arkadaşım var. Hiç gerek yok aslında.

Pelin kendine özgü. Belirli doğruları vardır. Sert gözükür, mesafeli yaklaşır. Kendi sınırları vardır ve hiç aşmaz. Saygılıdır ve samimidir. Bu ikisi arasındaki dengeyi o kadar iyi kurar ki şaşarım bazen. Anlatmak istediklerimi birkaç cümleyle anlatırım, o daha fazlasını anlar. Benim büyük ciddiyetle anlattığım duygularımı ciddiymiş gibi dinler, saçmaladığımı anladığımda, saçmaladığımı zaten bildiğini anlarım. Güven verir. Sırf içimdeki D.’den kurtulmak için sığındığım sevgilerin hiçbirine önem vermedi, kendimi bile kandırmayı başardığım zamanlar onu kandıramadım.

Saatlerce gezip dolaştığımız olur. Beraberken harcadığımız paralara kızıp, senin yüzünden, dediğimiz olur. Onunla aldığım şeyleri severim, Pelin bu nasıl, dediğimde “çok güzel” diyorsa o şeyi almadan duramam. Bu yüzden sanırım, başkalarıyla kararsızlıktan kıvranırken Pelin’le birçok şeyi hemen alıveririm. Hem Pelin çok güzel çay demler.

Şimdi dışarı çıkıp yiyecek birşeyler almam gerek. Ama üşeniyorum. Pelin “ne tembel oldun sen” diye mesaj attı. Biri benim için alış-veriş yapabilir mi lütfen…

Şimdi Baştan Alalım.

2011-10-19T19:16:00.001+03:00

Kimim ben?
Telefon çalıyor. İlk çalışta kılımı kıpırdatmıyorum. İkinci çalışında arayanın annem olduğuna dair melodiyi duyunca hareketleniyorum. Annemin sesi sıcacık. Annem.

Kimim ben, sahi?
Kanepeye geri geliyorum. Yatmıyorum bu kez, oturuyorum. Yapmam gereken birşey varmış da yapmamışım gibi hissediyorum. Birinin gelmesi mi gerekiyordu, bilmiyorum. Ev dağınık. Sigara, kahve ve çorap kokuyor. Kimsenin gelmemesi en iyisi. Kitabım nerede? Televizyonu o an farkediyorum. Televizyon açık. Televizyon izlediğimi hiç hatırlamıyorum.

Kimim ben, diyordum, evet.
Ellerim buz gibi. Ellerim neden buz gibi? Ellerim, neden? El... Banyoya atıyorum kendimi. Yüzümde kalan bir kaç renk parçası veda etmek için aynada buluşmamızı bekliyormuş gibi, o an yok oluyor. Musluğu açıyorum. Buz gibi suya değmemle kaçmam bir oluyor. Sıcak aksın diye bekliyorum. Ellerimi yıkıyorum. Yüzümü sonra. Suyun sıcaklığı geride sadece üşüme bırakıyor. Yüzümü kuruluyorum. Ellerimi de.

Hayır, mesele kim olduğum. Tüm mesele bu.
İyiyim. Hayatımın hiçbir dönemi bu kadar iyi olmamıştım. İyiyim. İyi. Bu bana birşey yazdırmıyor. Bu üşümeme sebep oluyor. Ama iyiyim. İnsan iyi olmakta vazgeçemiyor. İyi olmak en değerlisi gibi. İyiyim. İyi olmak soğuk.
Yağmur yağıyor ve ben iyi hissediyorum.
Rüzgar esiyor ve ben yine iyiyim.
Kitaba başlıyorum, iyi, bitiriyorum daha iyiyim.
Sabahları uyanıyorum, iyi.
Geceleri kafamı yastığa gömüyorum, iyi.
Otobüs bilmediğim yollara sapıyor, iyi.
Okulda herkes çok yabancı, iyi.
Okulda birileri beni öpüyor, bu da iyi.
Derslerin bazıları sıkıcı, çok iyi.
Bazıları umutsuz, ah, çok çok iyi.
Daha iyi. İyi iyi. Çok iyi.

İyi.
İyi.
İyi.

Sahi, iyi ne demek?

Kırmızı

2011-10-15T22:59:00.000+03:00

“Eee, ne olacak şimdi, ha?”

Aslında bir sonraki adımı merak ettiğim falan yok. İnsanlar geliyorlar. İnsanlar gidiyorlar. Canım acımıyor. Canımı acıtacak bir şey arıyorum fakat yok. Yalnızca İkinci Dünya Savaşı konulu filmlerdeki bazı şeyler. Aç karnına sigara içince de midem bulanıyor bazen. Nadir.

Kitaplar. Çaylar. Kahveler. Ayraçlar. Çok paralar. Az paralar. Bozukluklar. “Bir Radikal verir misiniz?”ler. “Hocam girebilir miyim?”ler. Çok soğuklar. Yağmurlar. “Hayır, burada öyle biri yok”lar. Çay otları. Kahve falları. Planlar. Plansızlıklar. “Ne yemek pişirsem”ler. “Bugün de gelmedi”ler. Sorgulamalar. Düşünmeler. Düşünmemeye çalışmalar. Sakin olmalar. Mektup yazmalar. Kitap okurken uyuya kalmalar.

...

Migren

2011-10-12T17:33:00.000+03:00

22:30-16:30.
Tam 17 saat.

Bir Sana Bir de Bana

2011-10-09T17:32:00.006+03:00

Zedka'ma..

Gözlerimin etrafında hiç çizgi yok. Gülerken var. Normalde yok.

Rafların arasında, artık umutsuzca Mustafa'yı arıyorum. Yok. Her bir kitabın arasında Mustafa'yı arayasım geliyor. Mustafa'yı görsem diyorum, beni hiç tanımayan o kocaman gözlü adamı, ne yapardım, hayretle ona bakar, gülümser miydim, o beni farkedene kadar bakar mıydım... Mustafa nerede acaba, keşke geri gelse Kabalcı'ya.

Mustafa'yı bulamayınca çıkıyorum kitapçıdan. Karşıya geçiyorum, motorlara doğru yürüyorum. Her yer çok kalabalık. Deniz bir harika. Rüzgar esiyor. Motora yetişiyorum. Yer yok, ayakta geçiyorum ötegeçeye. Üsküdar bile çok kalabalık. Eve yürüyorum. Evin sessizliğinde bir huzur buluyorum. Kapıda mektup var. Mektuplar...

Biri daha önce çok mektubunu okuduğum, artık harflerini tanıdığım adama ait. Diğeri yazısını ilk kez gördüğüm küçük bir kadına. Biri "Öyle işte, kendine iyi bak" diye bitiyor. Diğeri, "Öpüyorum seni" diye bitiyor, yanağımda hissediyorum o öpücüğü. Gülümsüyorum. Küçük kadını okumaya başlıyorum önce.

"Kedim," diye başlıyor mektup, "Bir kalabalık toplanıyor önümde. Sadece görmüyorum."

Mektubu yolladığı için onu kucaklayasım geliyor. Hemen kalkıp cevap yazmak istiyorum. Sonra durduruyorum kendimi, içime sinsin diye mektup, zaman veriyorum kendime. Otomatik Portakal'ı okumaya devam ediyorum kaldığım yerden. Kaldığım yer, şöyle devam ediyor:

Böylece şimdi, bu gülümseyen kış sabahında, kopkoyu çayımı süt ve kaşık kaşık şeker atarak içtim, tatlıya bayılırım da, ayrıca zavallı anacığımın bana pişirdiği kahvaltıyı da fırından çıkardım. Kızarmış bir yumurtaydı o kadar, ama ekmek kızarttım ve gazete okurk...

Sabah yağmur sesiyle uyanıyorum. Açık pencereden mis gibi kokusu üstüme oturuyor yağmurun. Kolumun altında ezilmiş kitabı alıyorum, arasında Monroe ayracını tekrar yerleştiriyorum. Hayat çok hafif geliyor o anda. Kalkıp çay koyuyorum. Limonlu kekten bir dilim kesip, çayımla içiyorum, pencerenin kenarında.

Şimdi cevap veriyorum, evet değiştim. Öyle güzel ki...

Mayıs Sıkıntısı & Bir Zamanlar Anadolu'da

2011-10-09T11:44:00.001+03:00

Bir Zamanlar Anadolu'da'nın oyuncuları, kareleri çok iyi olmasına rağmen, klasik bir Nuri Bilge Ceylan filmi olan Mayıs Sıkıntısı içime daha çok işledi. Filmle kendi hayatını gördüm sanırım biraz da. İki filmde kesinlikle harika...

45. GÜN

2011-10-04T10:58:00.002+03:00

Değiştim mi?

"Tanrı bana erdem yolunda durgun bir hayat sürme olanağını verdiği zamanlar sadece şükretmiş ve susmuşumdur."*

2011-09-30T00:32:00.003+03:00

Düşünce suçları işliyorum. Kafamda defalarca farklı şekillerde yok ediyorum dünyayı. Tanıdık yüzlerle karşılaşınca da inkar ediyorum: Sizi daha önce hiç görmedim!

O taraklarda hiç bezim olmadı. Bazı hikayeler anlatıldı ben de inandım. Üzgün değilim. Buralara nasıl geldim bilmem.

En sevdiğim kitap Uyuyan Adam'ın son bölümünde bir adam anlatılır: Katip Bartleby! Ne şans. Hayatımda kimseyi istemiyorum. Cümle kurabilenleri. Hepsi defolu. Ben? Kendimle olan meseleleri sonraya attım.

Dil felsefesinden nefret ediyorum. Okuldan da. Okulda onu arıyorum. "Dil felsefesiyle ilgilenmek istiyorum ben" diyorum. Bazı isimler sayıyor. Onları bana yazmasını istiyorum. İnternete danışmamı salık veriyor. Sonra ofluyor. Sesli. Kırıcı. Telefonu kapatıyorum. Sevmediğim okulumun içinde bir yerlerde ağlıyorum. O an nefret etmeye başlıyorum dil felsefesinden. Ve okuldan.

Bunları neden şimdi hatırlıyorum. Ah, başım çatlıyor. Murat Uyurkulak okuğumu duyunca "Afferim!" diyor bana, diğer bütün öğrencilerinden biriymişi gibi. Bunu söylerken o kadar uzak bana o kadar yabancı. Ve kız öğrencilerinden birini çok sevdiğini söylüyor bunlardan çok önce. Kızıyorum ona, daha bana bile kurmadığın bir cümleyi başkalarına kurmana dayanamam, diyorum. İçi boşken, diyor, nasıl rahatlıkla söyleyebiliyor insan. Ona aşık olduğumu ne zaman farkediyorum bilmiyorum. Ama hayatıma taht kurması sadece yedi gün sürüyor.

Onu bana Perec getiriyor. Ben kim olduğuna hiç aldırmıyorum. Bana Fikret Kızılok'tan Yalan'ı dinletiyor. "Sözlerine takılma sakın," diyor, "tınısını duy". Benim ona Fikret Kızıkok şarkıları söylettirdiğimi söylüyor. "Aklım kayıp, kalbim şiir okuyor" diye yazıyor daha ilk günler.

Şehirler arası mekik dokurken telefonuma mesaj geliyor "Sevgilin yoldayken ve elinde Bukowski varken ona sevgi göstermelisin, yalnız sana katlanabilir."

Onunla ilgili ilk yazımı yazıyorum buraya. Geceleri onu uyuyorum, gündüzleri onu konuşuyorum, her an her daim onu düşünüyorum. Ona aşık olduğumu ilk ne zaman farkediyorum bilmiyorum.

Bana genç bayan diye hitap ediyor çoğu zaman. Sizli-bizli konuşmalarımız hoşumuza gidiyor.

Şimdi üşümeye başlıyorum. Taşma noktasındayım. Neden bu gece bilmiyorum. Onu yine yazacağımı biliyorum. Ve onunla yeni anılarımız olmayacağı için güveniyorum bir gün eskileri tüketeceğimi. Temilemeye çalışıyorum, olmuyor. Başlar ne kadar temizse sonlar o kadar kirli. Düşüncesi korkunç.

Hayatımda kimseyi istemiyorum. Cümle kurabilenleri. Hepsi defolu. Ben? Ben Gidiyorum. Ve o bana bunları söylüyor;

“Ben seni hep sevdim
Seni hep seviyormuşum
Bu duygu o kadar tanıdıkmış ki
Seni sevme duygusu
Buna alışmakta hiç zorluk çekmiyorum”

-------
*Marquis de Sade - Aşkın Suçları

Ferdinand The Bull

2011-09-29T16:06:00.001+03:00

43.GÜN

Ne zaman indirmişim bilmiyorum, bilgisayarda bulunca izledim. Sadece sekiz dakika bütün ruh halinizi değiştirebilir.
Ve bazen en iyi şey hiçbir şey yapmamaktır.

"Kumdan Kalelerime Dalgalar Vursa"

2011-09-25T19:07:00.000+03:00

39.GÜN

Eylül hiç bu kadar kırıcı olmamıştı. Sonbahar başağrılarıma öyle iyi geldi ki bazen kafamın tek başına 20 kilo geldiğini düşünüyorum. Ödünç vereceğim oluyor, ağırlığını taşımamak için.

Anlamsızlığını koruyor herşey. Yazmak istediğim kitaplar vardı, kenara ittim. Okumuyorum zaten son bir kaç gündür. Beni heyecanlandıracak bir kitap söyleyebilecek olanınız var mı?

Yollar gözümde büyüyor. Bulutlar gözümde büyüyor. Yıllar gözümde büyüyor. İnsanlar uzak. İnsan ilişkilerim sıfıra yakın. Konuşmak gözümde büyüyor. Kırılıyorum her defasında. Ben dahil kimse kendinden başkasını düşünmüyor. Sanki bir tek kendimiz inciniyormuşuz gibi. Diğerleri... Düşünmek gözümde büyüyor.

Başından sonundan filmler izliyorum televiyonda. Merak etmiyorum başlarını ya da sonlarını. Odamın penceresi okul bahçesine bakıyor. Bazen sesleri çok güzel geliyor. Bazen pencereleri kapatıyorum.

Bir iki cümlelik ömrümüze romanlar sığdırıyoruz. Ben şarkı söylüyorum. Çok güzel bir şarkı.

Uzansam
Çocukluğuma dönsem
Derinlerde gizlenmiş yaralarımı görsem
Bir bıçak yarasıyla acısız kalsam
Oyunlar oynasam sahnesiz maskesiz
Kumdan kalelerime dalgalar vursa
Kağıttan gemilerimin tayfası olsam
Yıldızımı okşarken bir uçak geçse düşümden
Avaz avaz bağırıp sesimi duyursam

Ah çocukluğum camdan duvarlarım
Portakal çiçeği kokulu heyecanlarım
Kuş tüyüydü düşlerim umutlarım
Hani nerde arsızlığım umarsızlığım

FD-Uçak

Ama sen başkasın anlıyor musun ?

2011-09-19T18:43:00.002+03:00

33.GÜN

Bir keresinde birini sen sandım. Bunun için çok üzgünüm. Ama gecikiyorsun. Korkuyorum.

Sevgilim...
Küçücük, dağların arasına sıkışmış kalmış bir şehrin bir köşesinde, seni düşlüyorum. Nerdesin, ne kadar uzaksın. Varamıyorum bir yerlere. Yoruldum. Ölüyorum sanıyorum bazen sensizlikten. Sen ne haldesin?

Ben seni düşlerken hep büyük şehirlerin küçük köşelerini görüyorum. Bir yerlerde ve bensiz. Ve ben sana "Hoşgeldin" diyeceğim günü beklerken ve artık dayanamazken ve artık sonunu getiremezken bütün bu cümlelerin... Sonra birden birşey oluyor. Kışın, soğuk bir vapurun üzerindeyken içime işlerken birşey kesiyor rüzgarın hızını, o sensin ve ben artık üşümüyorum. Geç kalıyorsun. Gecikiyorsun. Ben vazgeçmem seni beklemekten ama sen aramaktan ya vazgeçersen diye korkuyorum. Korkuyorum ve ağlıyorum. Ağlıyorum artık gidecek yerimin neresi olduğunu bilmiyorum. Artık nereye bakmam gerektiğini bilmiyorum. Artık, sonuna gelmişim gibi, uçurumdan düşmemek için otlara tutunur gibi.. Kopuyorlar, elimden birşey gelmiyor. Korkuyorum. Nerdesin?

Darmadağın odamda ellerime bakıyorum.
Darmadağın odamda kırık bir aynada yüzüme bakıyorum.
Gözlerim, gözlerim artık görmekten yorulmuş gibi, bakamıyorlar.
Ben artık o şarkıları dinleyemiyorum. Boğazıma oturuyor birşey, kalkmıyor. Kaldıramıyorum. Sen olsan...

O gün dağların dumanı aralanır. Hoş geldin, derim sana. Işıklar içinde kalırım, yanarım, sarhoş olurum. Sen geldiğinde ben sadece sana bakarım. Yağmur yağar o gün. Sen bana yangın olursun yağmurun altında. Ben rüzgar olduğumda yağmur söndüremez yangını. Ama sen bana geç kalma sevgilim. Ben dayanmakta zorluk çekiyorum. Nefes alıp vermekte zorlanıyorum sevgilim. Düşünebiliyor musun, ben seni içimde yaşıyorum. Orda olmasan daha kolay olurdu biliyorum. Elimden birşey gelmiyor. Korkuyorum.

Nerdesin? Kimsin? Gel artık...

Hadi gülümse...

Doğa-l / Memleket Manzaraları

2011-09-15T12:32:00.000+03:00

29. GÜN

Tezer Özlü - Eski Bahçe ~ Eski Sevgi

2011-09-11T17:03:00.000+03:00

25. GÜN
Tezer Özlü okuduğum zamanlar bu kadar rahat değildim. Kafamda oturmaya başlayan değişikliklerimle okudum kitabı. O kadında eksik birşeylar var. Bende olduğu gibi. Onu kıskandım şimdiye kadar, bu sefer ona üzüldüm, kendime üzüldüğüm gibi. Ve o kadar güzel yazıyor ki... "O cümle," diyorsunuz, "daha güzel kurulamazdı".

"Kimin kimi öldürdüğünü bilemiyorum. Ortada bir ölü var. Ya o. Ya ben." (s.14)

Öğle saatlerinde yatağımda öylece yatarken rahatsızlığımdan tüm bedenim felç oluyor. Başka bir şey dönüyor kafamda. Burda değil. Başka bir yerde. Orası başka bir yer. Tek bildiğim bu. Ölü gibiyim.

"Bütün olaylar benim dışımda olup bitti, ben yalnız günleri ve saatleri bildim."(s.25)

Nefes alıyorum. Nefes veriyorum. Nefes alıyorum ve nefes veriyorum. Dışardan temiz bir nefes alıyorum, sonra onu kirletiyorum. Dışarı veriyorum.

"uyuyamıyordum
banyodan fırladım
başkentte çalıştığım yere geldim
dünya ayaklanmıyordu
evren bomboştu
ben ayaklanıyordum
uzaya fırlatılmış gibiydim
karlı bir gündü
kitaplığın karşısındaki çiçekçi vitrinini kıracaktım
bana bakıyorlardı
öldürün beni diye bağırıyordum
artık olan oldu
olmadı işte
olmayacak da
eve getirdiler beni
bir doktor uyku ilacı verdi
tanımıyordum onu
uyumalıydım
uyandığımda ihtilal bitmedi
evden dünyayı yönettim
insanlar mutlu günlerin önüne geçiyorlar
kimse
bana ihtilal yapmadın diyemedi
unutmam gerekiyordu" (s.32-33)

Değişiyorum. Dur durak bilmeden, yıkıyorum içimdekileri, yıkıyorum içimi. Tertemizim. Tertemiz.

"İnsan ölülerin arasında ölünce yaşamamalı" (s.33)

Ben ölüyüm. Tam olarak ölü.

"Dayanılmaz başağrıları çekiyordum. Omurgamdan üç fıkra kaymış, bütün sinirlerimi sıkıştırıyordu. Başımın altında büyük bir yastıkla biraz dolaşıyor, boynumu hiçbir yöne çeviremiyordum. Çoğunlukla koltukta oturup, deniz üzerindeki beyaz dalgalara bakıyordum. Ağrılar beynimi uzun süre su altında kalmış gibi sıkıştırıyordu. Bu güzel sonbaharda böylesi başağrısı ne büyük şanssızlıktı. Kitap bile okuyamıyordum." (s.52)

Ağrı kesici içiyorum bir bardak ılık suyla.

J. Baldwin - Bundan Sonrası Ateş

2011-09-07T14:18:00.002+03:00

21. GÜN

Tam yitip gittiğimi sandığımda,

Zindanım sarsıldı ve zincirlerim çözüldü. (s.17)

Küçücük olup da kocaman olan çok kitap gördüm. Bu kitap kesinlikle onlardan biri. O kadar çarpıcı ki bazı anlar insan ne kadar kötü bir dünyada yaşadığını düşünüp sıyırmamak için hissizleşmeye başladığını düşünüyor.

Baldwin'in Ne Zaman Gitti Tren adlı kitabını okumuştum yıllar önce. Tavsiyesiz ve bilgisizdim o zamanlar ve sadece kitaba bakıyordum hoşuma giderse alıyordum. O zamanlar -ve hala- çok sevdiğim Cenk Taner şarkısı Ne Zaman Gitti Tren kitabı almama sebeptir sanıyorum. Şarkıyı şurdan dinleyebilirsiniz.

O kitabı çok zor okumuştum. Daha doğrusu zor bitirmiştim. Çok güzel bir kitaptı kuşkusuz. Hala arada bir elime alıp karıştırdığım bir kitap. Ve Baldwin'in kalemi çok hafif ve derin. Anlatımı kıskanılacak kadar güzel.

Bu kitap Baldwin'in yeğenine yazdığı mektupla başlıyor ve bir kaç sayfa olan bu mektup ciltlerce kitap ağırlığında. O kadar değerli. Siyahların amerikada yaşadığı zulmü, acıyı, ikilemi, mahvolan hayatlarını o kadar güzel anlatıyor ki... Ve ben okurken hep gözümün önüne kitap kapağında bulunan zeytin gözlü güzel çocuk geldi.

Diğer kısımda ise yol arayışları bir nevi... Ne yapmalı, seçenekler neler... Zor... Hiç kan görmeden büyümüş insanların, hiç emir almadan yaşayan insanların, narsistlikte sınır tanımayan insanların anlamayacağı türden. O beyaz amerikalılar o kadar kirli ki -hala- yüzlerinin beyazları pislik içinde.

Daha da kötüsü, ülkemin ve yurttaşlarımın, geçmişte ve bugünde, yüzbinlerce hayatı daha mahvettiğini ve mahvetmeye devam ettiğini, bundan haberleri dahi olmadığını, bilmek bile istemediklerini biliyorum.(s.14)

Yıkım ve ölüm söz konusu olduğunda bir insan sert ve filozofça davranabilir, hatta davranmak için çaba göstermelidir, insan insan olalı, çoğunluğun en iyi başardığı iş budur zaten. (Ama unutma insanlığın çoğu insanlığı tümü değildir.) Ancak, mahva neden olanların aynı zamanda masum olmalarına izin verilemez. Suçu oluşturan masumiyettir. (s.14)

Harekete geçmek adanmışlık ister. Adanmışlıksa tehlikede olmak demektir. (s.16)

Tam yitip gittiğimi sandığımda, Zindanım sarsıldı ve zincirlerim çözüldü. (s.17)

Ve eğer insan sevgisinden umudu kestiyseniz -kesmeyen var mıdır ki?- geriye kalan tek şey Tanrı sevgisidir. (s.32)

Tensel duyarlılığa sahip olmak, bence, yaşamın gücüne ve sevincine, yaşamın kendisine saygı duymak ve sevme eyleminden ekmeği bölmeye kadar yaptığımız her işte orada olmaktır. (s.39)

Kendimiz hakkında bilmek istemediğimiz çok şey var. (s.67)

Ama beyaz amerikalılar ölüme inanmıyor, derimin karanlığından bu denli korkmalarının nedeni bu. (s.69)

Bulantı

2011-09-05T20:17:00.000+03:00

19. GÜN
"Elif," diyor babam "hadi kalk kızım."
Saat 8 suları. Gözlerim sulanıyor. Bugün ne babam beni uyandırmak için uğraşıyor, ne de ben ona cevap veriyorum, "kalkmam, uyumak istiyorum".
Kalkıyorum. Artık koşullanmış vücudum beni banyoya götürüyor. Gözlerim yarım kapalı hala. Hala açmaya çalıştığımda sızlıyor.
Babam kahvaltıyı hazırlıyor. Çayları koyuyorum. Oturuyoruz. Kahvaltı yapıyoruz. Odama giriyorum. Annem babama beni şikayet ediyor, "Söyle bunları bunları yapsın" diyor, odama tepiliyormuşum bütün gün, babama öyle söylüyor. Babam her zamanki gibi karışmıyor. Gidiyor. Kafamı yastığa koymamla uyuyorum. Rüya görüyorum.
İlkokuldayım. Sınıfta. Mutluyum. Herşey o kadar güzel...
Kapı aniden açılıyor. Sıçrıyorum. Annem bağırıyor. Birşeyler söylüyor anlamıyorum. Ona kızıyorum. Kapımı kapatıp kitliyorum. Tekrar uyumaya çalışıyorum. Bu sürede beş-on dakika daldığım oluyor.
Annem bu kez ağbime söylüyor bana söylesin diye, şunu yapsın bunu yapsın. Arada bi kapıma gelip vuruyor sertçe. Yatağıma oturuyorum. Ağlıyorum istemsiz: "Allah'ım bana bir yol göster, yalvarırım bir kapı aç."
Annem duruluyor sanki bir anda. Mutfağa girdiğini duyuyorum. Kitap okumaya başlıyorum. Çarpıcı geliyor kitap. O arada o siteye giriyorum. Okan'ın artık orda olmadığını farkediyorum. Mesaj atıyorum. Okan ilgisiz, soğuk. Kısa cevaplar veriyor. Susuyorum.
Annem odamın kapısını tıklatıyor. Kalkıp açıyorum. "Hani sana vermiştim ya bi' poşet, onu ver de ağbin şunu koysun" diyor, tatlı. Veriyorum.
Odamdan çıkıp mutfağa gidiyorum, yemek için ayran yapmaya başlıyorum, annem gelip cacık yapmamı söylüyor, "daha iyi olur" diyor. Yapıyorum. Babam geliyor. Yemek yiyoruz.
Odama gidip kitaba devam ediyorum. M. arıyor. Konuşuyorum. Gülümsetiyor beni M., iyi hissediyorum. Kitaba geri dönüyorum. Okan'a yazıyorum, geçti mi, diyorum. Birşey yoktu ki, diyor. Konuşuyoruz. Rahatlıyorum. Üzerimden yükler kalkıyor. Onu çok sevdiğimi biliyorum.
Yatakta devam ediyorum okumaya. Uykum geliyor yine. Açık tutamıyorum gözlerimi. Dalıyorum. Rüya görüyorum. Eski arkadaşlarımla market gibi bir yerlerdeyiz. Dolaşıyoruz. Bir ara snıftayız yine. Vidyo çekiyor birileri, vidyoda kendimi görüyorum. İnanılmaz şişman görünüyorum. Rahatsızlıkla uyanıyorum. Saat beş olmuş. Babam kadayıf yapmıştı, diyorum kendi kendime, gidip yiyorum. M. arıyor, konuşuyoruz. Gelip tekrar uyuyorum. Bu kez rüya görmüyorum.
Altı gibi açıyorum gözlerimi. Keyifsiz hissediyorum. İnternete giriyorum, maç yorumları görüp bitmiş midir acaba, diye düşünüyorum. Mutfaktan sesler geliyor. Kalkıp arka odaya gidiyorum. Televizyonu açıyorum. Bitmiş. Nasıl bu kadar boş olduğumu düşünürken annem giriyor içeri. Kendini kötü hissediyor. Midesi bulanmış, başı ağrıyor. Uzan, diyorum. Başına koyuyorum ellerimi. O da üzerine koyuyor ellerimin ellerini. Rahatlıyor biraz. Üstünü örtmek istiyorum, bunaldığını söylüyor. Gidip sofrayı hazırlıyorum.
Önce annemle ağbim yiyor. Onlar oruç. Onlar Şevval'i tutuyorlar. Büyük ağbim geliyor sonra. Sonra da babam. Babam salata istiyor. Herkes yiyor birşeyler. Bir kase dolusu siyah zeytin yiyorum ben. Çay içiyorum. Anneme ilaç içiriyorum. Uzanıyor salona, kalkma diyorum. Ona da çay içiriyorum. Bardaklar boşaldıkça ben dolduruyorum. Çay içtikçe iyi olacakmış gibi herkes, öyle hissediyorum.
Odama gelip kasvetimi tamamlamak için günümü yazıyorum. Kitabın son on sayfasını okuyayı düşünüyorum. Sonra İsmail Ağbi var, mutlu oluyorum. Çay almak için mutfağa gidiyorum. Annemle ağbimin sohbetine katılıyorum.
Ağbim yarın gidiyor.
Beni de götür, diyorum. Diyemiyorum.

Allah'ım, diyorum, seni seviyorum.

American History X

2011-09-01T23:12:00.003+03:00

15. GÜN

Galiba size öğrendiklerimi anlattığım yer burası.
Sonuç kısmı değil mi?
Sonuç şu, öfke bir yüktür.
Hayat sürekli kızgın yaşanmayacak kadar kısadır.
Buna kesinlikle değmez.
Derek "bir yazıyı alıntıyla bitirmek iyidir" der, "birileri zaten senin söyleyeceğini en iyi şekilde söylemiştir. daha iyisini yapamıyorsan onlarınkini alır ve yazını etkileyici şekilde bitirirsin."
Seveceğinizi düşündüğüm birinden alıntı yapıyorum.

Biz düşman değiliz dostuz.
Düşman olmamalıyız.
Hırslarımız zorlayabilir ama yürek bağlarımızı koparamaz.
Hafızamızın gizemli yolları tekrar aşıldığında canlanacak ve tabiatımızın iyi yönlerinin yanında olacaktır.

Çok güzelsin be film. Çok...

Yabancı

2011-08-30T20:07:00.001+03:00

    13.GÜN

     Gözlerime birşey yerlermiş, hmmm, bir yorgunluk. Uyanıkken, uyuyorken, yeni uyanmışken ve uyumak üzereyken hep sızlıyor. Aynada onları görüyorum, kızarık ve yorgun. Neden böyle olduğunu bilmiyorum.
   Birbirlerinin bütün ömürlerine şahit olmuş insanların arasında parmaklarımın ucuna basarak dolaşıyorum. İhtiyacım olan tek şey, her zaman için cümlelerimi kaydedebileceğim birşey. Çoğu zaman kısaltmalar kullandığım not defterleri. Onlardan ne çok doldurdum.
   Buralar ya rahatsız edici derecede çok gürültülü ya da rahatsız edici derecede çok sessiz. Bazen üşüyorum. Geceleri okuyorum. Okurken uyuyakalıyorum ve uyandığımda gecenin tükenmiş olduğunu görüp bir ah çekiyorum. Kocaman bir ah.
   Kavramların içlerini doldurmaya çalışıyorum. Bir ad koymak, bütün yaşananlara ve hissedilenlere bir ad koymak için çırpınıyorum. İsimsiz bırakmamın rahatlığı uçup gidiyor, benden ağır olmayan şeylerin altında eziliyorum.
   Biraz gitmek ne iyi olurdu.
   Keşke nerede "iyi" olacağını bilebilseydim.

"Aradığım Aşkı Bulduysam, Sendedir."

2011-08-29T16:17:00.005+03:00

12. GÜN

Blogumu sürekli takip eden var mı bilmiyorum ama aylar önce paylaşmıştım burda Ahmet Aslan'ın Tanımadığım Ten şarkısını. D.'nin attığı, ilk dinleyişte aşık olduğum bir şarkıydı. Hala çok seviyorum. Bakın burda.

Şimdi konuyu acemi bir şekilde aşka getirmek istiyorum. Aşk konusunda herkes acemidir kanımca. Bir yanım insanın ömrü boyunca bir kere aşık olabileceğine inanır. Ki bunu bir temel üstüne oturtmak gerekirse, aşkın çiğliğini insan yalnızca bir kere taşıyabilir. İkinci kerede öğrenmiş, büyümüştür. Aşkın zarar vermediği bir beden bir ruh olduğunu kabul edemem. Aşkın şüphesiz en karmaşık yanı insanın kendini unutmasıdır. Sevmek daha kutsaldır. Ama aşk açlık gibi, bir an önce doyurulması gereken bir hadise. Bence...

Durumu netleştirmeye çalışırsam eğer, hayatı kendi imgelem dünyasında yaşayan insanların yaşadığı aşklar çok sarsıcı olabiliyor. Bir başkasının zihnine, duygularına önem vermek normal zamanda minimum seviyede mümkünken, tek bir insanın herbir şeyinin önemli olduğu bir zaman diliminin yaşanması, çok daha şiddetli, unutulmaz oluyor. Zor oluyor herşeyiye. Kavramların değişmesine bile neden olabiliyor. Düşünsenize...

M. şöyle yazmıştı bana;

Aşk yol boyunca giderken kendi geçmişini fesheder, sorun çıktığında ardında sığınabileceği hiçbir liman bırakmaz. Sen aşk adına geçmiş limanların yerini aklında tutuyorsun buna -isabetsiz bir biçimde- "O" diyorsun.

Varolma sorunun kıvrandırdığı insanlar normal bir hayat yaşamak için bir şeye tutunmak zorunda kalırlar. Bilinçli ya da bilinçsiz. İnanarak ya da kendini zamanla inandırarak. Bir beklenti içine girmeden devam edemeyeceğim anlar oluyor. Boşluk kelimesini benden daha çok kullanan bir insan ben görmedim, benden daha çok hisseden var mıdır bilmiyorum. Ama o boşlukların içinde bazen öyle aptal oluyorum ki tutunacak birşeylere-birşeye/kişiye ihtiyaç duyuyorum. En ufak birşey.

"O" beklenesi biri. Onu tanımayan bilmiyor. Ben biliyorum. Onu tanımıyorum, ama ben biliyorum. Onu beklemediğim bir hayat düşünemiyorum çünkü, o zaman aklımı yitirebilirim. Bir sebebi olmalı "ben" oluşumun. Burda oluşumun. Soru işaretleri içinde yiten bir hayat fikri çok sarsıcı. Fazla sarsıcı.

Burda eklemek istediğim şey ise "O"nun bir sevgili, aşık olunacak kişi olarak algılamadığımdır artık. Öyle olmayacağı anlamına gelmez tabii ama kapsamı açısından çok daha geniş.

İnançlı bir insanın bu tip sorunları başından atması çok daha kolay. İnançlı olup da bu sorunları başımdan atamayışım benim kusurum mu? Olabilir.

Aşkın anlık gelip giden birşey olduğunu düşünüyorum. Herhangi birşeye aşık olunabileceğini, aşkın yıllık anlar sürebileceği gibi saniyelik anlar da sürebileceğine inanıyorum artık. Ama tanımım itibariyle bir "an" söz konusu olduğundan, aşk için her zaman bir "bitiş" söz konusudur.

Böyledir.

Bilinmezlik meselesi aşkın bel kemiğini oluşturur. Yeterince tanıdığınız birine asla aşık olamazsınız. Bilinmeyene duyulan merak, özlem, sahip olma, bilme isteğinin yoğunlaşmış haline aşk derim ben. "O"nu eğer bilseydim beklemezdim. Onu bilmediğim için bekliyorum. Hayal ediyorum, düşünüyorum. "O", bu yüzden beklenesi biri.

Zihnimde bir çocuk her gece gelip "O"nun bugün gelemeyeceğini ama yarın kesin geleceğini söylüyor. Ben de inanıyorum.

Yağmur Yağsa Güneşin Yerine

2011-08-26T17:19:00.000+03:00

9. GÜN

Bir delilik var halimde. Bir lamba yanar ya insanın zihninde aynen öyle. Düşünüyorum, düşünüyorum. Kurnazlıklar dönüyor kafamda. Ama hani o kadar çok düşünecek şey vardır ki kafanızda sabırsızlanır, bir sıraya koyamazsınız, karıştırır, bundan bile zevk alırsınız. Aynen öyle. Şimdi ne yapmalı? Acaba ne yapmalı? Sıradaki adımı biliyorum.

"Şimdi senden birşey istiyorum. Şuraya gidip şunu soracaksın. Varsa fiyatını öğren. Onu benim için al. Ben hesabına gönderirim parayı. Sonra bana postala onu." Nasıl olacak? Dur dur, fazla aceleci mi davranıyorum?

Evin içinde bir hareketlilik var. Sesten kaçış yok. Toplam yedi kişiyiz. Odamda iki kişiyiz önce, ben ve hayallerim. Sonra ablam geliyor. Sonra annem.

Evin köşelerinde elimde Antonio dolaşıyorum. Amaçsızca basıyorum deklanşöre. Ne yakalamak istiyorum bilen yok.

Ama birşey olacak. Biliyorum. İnanıyorum. Birşey olacak...

Big Fish / Büyük Balık

2011-08-26T00:18:00.000+03:00

8. GÜN

Babam evin her yanını Nescafe Gold doldurmuş. Onu severek içebiliyor ama ayda yılda bir, aklına gelirse. Ama o kadar çok almış ki, haberim olmadan geldiğim gün kahve istedim. Evdekiler bayattır belki yoktur şudur budur diye. Neredeyse dolu olan üç paket var. Yarım olan iki. Bitmek üzere olan üç. Geldiğimden beri hiç sigara içmediğimden BİR HAFTADIR HİÇ SİGARA İÇMEDİĞİMDEN, sürekli kahve içiyorum. Hiçbir azalma görülmedi kahvelerde.. Belki ramazandan sonra bir azalma gösterirler
.

Neyse, indirdiğim filmlerden izliyim dedim bugün başağrısını unutmak için. Big Fish'i gördüm. Başlarken daha önce izlemediğime yemin edebilirdim. Film başlayınca, hatırlar gibi oldum. Filmin sonuna kadar da bazı sahneleri hatırladım biraz. Ağbime sordum, meğer getirip izletmiş bize küçükken. Ama unutmuşum işte. Nasıl güzelmiş halbuki.

Sürekli hikaye anlatan insanlar hikaye olur, diye bitince film insanın içinde birşeyler kıpırdıyor. Bütün diğer Tim Burton filmleri gibi başka bir dünyada nefes alıp vermeye başlıyorum. Kendimi hep iyi hissetmişimdir o filmleri izlerken. Tabii bir de Miyazaki gerçeği var ama ona daha sonra değinirim.

Helena Bonham Carter'a aşığım sanırım. Natalie Portman'ı severim mesela oyuncu olarak fakar bu kadın hep bambaşka gelmiştir bana. Değişik, güzel ve yetenekli.

Bir kahve aldım bu arada. Nedense cümlelerimi toparlayamıyorum.

Neyse, filmi izledikten sonra başımın ağrısının hiç geçmediğini farkettim. Filmi izlerken ağrıyı unutmuş olmam filmin izlenmeye değer olduğunun kanıtıdır bana kalırsa. Ayrıca çok güzel hissettim kendimi, çok mutlu. Dahası umutlu. En güzeli de bu...

Böylece Hep Bana Trenler Çarpsın*

2011-08-21T22:58:00.002+03:00

4.GÜN

"Sürekli aynı şeyleri tekrarlamaktan o kadar yorgunum ki Nastasya, ölsem yeridir. Tam şimdi ölsem yeridir."

Konuşuyoruz. Gülüyoruz. Gözümden yaş geliyor gülerken. Hazır yaş gelmişken, diye düşünüyor olmalıyım. Ağlamaya başlıyorum. Sonra birşeyler oluyor. Ne olduğunu kestiremiyorum, zira gözlerimde avuç dolusu yaşlar varken ben etrafı net göremiyorum.

"Gitme, diyesim geliyor bazı insanlara, sonra demiyorum. Ve gidiyorlar. Ve bölünüyorum. Parça parça oluyorum Nastasya, paramparça oluyorum. Gecelere düzdüğüm methiyeleri okuyamıyorum. Öyle bir gün ışığı var ki, göz gözü görmüyor. Gece yarısını özlüyorum."

Çok sevdiğimi söylüyorum. Çok açık yalan söylüyorum. Çok açık değil belki. Bana göre açık. Ben kimseyi sevemiyorum. Bilmeleri gerekirdi.

Resulullah asla yalan söylemezdi; ben annem ölürken hiç ağlamadım.**

Şimdi canım kahve kokulu bir bardak çay istiyor. Ya da iki bardak. Bilmiyorum. Bana içecek birşeyler getirin. Sıcak olsun. Tanrı onu yasaklamamış olsun.

Yüregime basa basa, içimden yar gidiyor. Ağlama iki gözüm, biraz daha dur.***

Bazen gitmek istiyorum. Bazen istemiyorum.

...
hepiniz mezarısınız kendinizin…****

--------------------------------
*,**Ah Muhsin Ünlü
***Ahmet Kaya-Söyle
****Nilgün Marmara

KIRKBEŞ GÜNDE DEVRİ ALEM

2011-08-19T12:31:00.002+03:00

Neden, bilmiyorum... Bir boşluk, bir kaybolmuşluk...

"-.....'in bir arkadaşı var, aynı senin gibi yazıyor. .....'i anlatan bir yazı yazmış. Çok hoşuma gitti, kıskandım da. Böyle değişik yazmış. Sen de beni yazsana."

Allah'ım, diyorum. Ben bu insanlarla çokça vakit harcıyorum, boşuna mı hepsi? Hiç mi tanıtamıyorum kendimi? Bir parça bile? Ya da zaman bu kadar mı göreceli?

İlk gün her zaman garip olur. İkinci gün alışma sürecidir. Üçüncü gün artık kafanı çalıştırmaya başlarsın. Dördüncü gün pürüzler seni rahatsız eder. Beşinci günden sonra saymayı bırakırsın.

-KIRKBEŞ GÜNDE DEVRİ ALEM*-

1.GÜN
Hep olduğu gibi ben yine ağbimin gölgesi oldum ilk gün. Nereye, oraya. Kapıda bir anahtar sesi duyar duymaz koşuyorum. Gece koşmadım, saat erkendi, büyük ağbim sandım. Sesini duyunca koştum, "Niye hemen koşmadın?!" diye sitem etti. Gün boyu "erken gel yüzünü göremiyorum" diye kızmalarımı yok etmek için erken gelmiş. Canım...

Büyücü'yü okumaya başladım. Buranın havası beni uyku aşığı yapıyor. İki sayfa sonra gözlerim kapanmaya başlıyor. Kendimi odamın dört duvarı arasında ordan oraya atarken buluyorum.
Kitabın ilk bölümü içinde hoşuma giden çok şey var, şu paragraf bir de:

Artık yaşamak istemiyorum. Hayatımın çoğunu yaşamak istemeyerek geçirdim. Mutlu olduğum tek yer, bize bir şeylerin öğretildiği ve kafamı başka şeylere vermem gereken burası ya da kitap okurken veya sinemadayken. Ya da yatakta. Yalnızca var olmayı unuttuğum zaman mutluyum. Sadece gözlerim, kulaklarım ya da tenim var olduğunda. İki ya da üç yıl boyunca mutlu olduğumu hatırlamıyorum. ...

Hissetmek bazen en zoru oluyor. Kendimi sorguluyorum. Odamdaki koca kitaplığa karşı dalıp gitmiş buluyorum bazen kendimi. Ne hissediyorum? Şimdi? Şu anda? Ya da onu düşünürken, ya da bir başkasını... Bir sene sonrasını planlarken ne hissediyorum. Hissetmek bazen en karmaşığı. Şimdi hiç sabit kalmadığından olsa gerek, ne hissettiğimi anlamaya çalışmaya başladığım itibaren hissettiklerim belirginsizleşiyor. Sanki bilmememi istiyorlar. Biz varız ama sen bunu bilmek zorunda değilsin, diye kafa tutuyorlar sanki.

Kitaplığı düzenlemek için uğraştım biraz. Kitaplarımın yarısı orda yarısı burda. Bir evim olsa bir araya toplasam diye düşlüyorum hep. Elime gelen bazı kitaplar güldürdü sadece beni. Ergenliğin şiddetli döneminde alınmış, biraz orasından biraz burasından okunmuş kitaplar... Büyüdüm mü emin değilim ama kaç yıl geçerse geçsin son 4 yılda aldığım hiçbir kitap değerini yitirmez benim için, eminim. Ve hala odamın muhtelif köşelerinden ÖSS hazırlık kitap-dergileri çıkıyor. :)

Gözlüğümü artık değiştirmem gerek. Çünkü çıkartmadığım halde gözlerim sızlıyor kaşınıyor. Bir de saçlarımı iyice kesmek istiyorum. İzin alamıyorum bir türlü. Hoşuma da gidiyor birinin izin vermeyişi. Yine de...

Yanılsamalarla dolu hayatlar yaşıyor insanlar. İstemedikleri yerlerde istemedikleri insanlarla... Ben? Ben farklı olmak istediğini her fırsatta söyleyen, insanların aciziyetini görmeyi marifet sayan, ama onlardan gözde görülür yaşayış farkları oluşturmaya korkan bir ucubeyim.
Şimdi uyumalıyım...

19.08.11 / 02:39

-----------
*Bu değişime, yenilenmeye, okumaya ve izlemeye adanmış 45 günlük sürece, Kırk Beş Günde Devri Alem adını uygun gördüm. Ben ne diyorsam o.

Gidiyorum.

2011-08-17T02:10:00.000+03:00

Bazı cümleler tek bir kelimeden oluşabilir: Gidiyorum, gibi.
Sabah yola koyulacağım. İçimde bi' mutluluk yok. Ne birşeylerden kaçıyorum ne de birşeylere kavuşuyorum. Öylece bir gitmek.
Değişmek istiyorum. İçimde birşeylerin yerlerini odamdaki dolap-yatak-kitaplık yeri değiştirir gibi değiştirmek istiyorum. Güneşi ve ay ışığını daha net alacak şekilde. Yağmuru yattığım yerden görebilmeliyim.
Kitaplarımı aldım. Bazısı da orda. Filmler indirmeye çalıştım, M. de yardım etti. Şimdi de şarkı seçmeye çalışıyorum. Yazmam gereken mektuplar var ve ayrıca telefonumu da değiştiriyorum. Değişmek kelimesi sadece beni heyecanlandıran şu aralar. Neden böyle bilmiyorum.

Kendim olayım istiyorum bu sürede. Kısa bir süre değil. İstanbul'dan uzakta zor. Yine de biraz sessizlik iyi gelir diye düşünüyorum. Dahası öyle olsun istiyorum. Bakalım...

Yazmam gereken kitaplar-filmler var. Paylaşmam gereken şarkılar. Ama yorgunum ve üşeniyorum. Gitmek'ten sonra yapabilirim sanırım bunları.

Umarım...

Değişim, Öldürmek Gerektirir.

2011-08-08T00:34:00.001+03:00

Merhaba.
Şimdi ben ne desem bana tam değilmiş gibi gelecek. Eksik değil. Tamamlanmamış.. Böyle birşeyin olmadığını ve hatta olamayacağını söylemeyin bana. İçimde kara delikler var.

Mesela Tezer Özlü bugünlerde evin her köşesinden başını uzatıyor. "Öl! Geber! Git!" diye bağırmak istiyorum ona ama hem çok seviyorum hem de zaten ölü. Yine de bana işkence ediyor. Bütün kitaplarını neden aldım, diyecek oluyorum. Yüzü öyle güzel... Yetmedi alıp izlediğimiz filmin başrolü Tezer'in kopyası çıktı. Gözlerinden burnuna kadar.. Acaba Tezer nasıl ağlıyordur, diye düşündüm durdum...

Başımda artık geçmesi konusunda ümitsiz olduğum o ağrı beni şaşırtmıyor, hiç geçmiyor.
Geçen hafta hiç gitmediğim dersin bu hafta finali varmış.
Eve gitmeme on gün kadar var, annemi özledim, İstanbulsuz huzursuzum.

Çelişiyorum, çelişiyorum, çelişiyorum.

Hiçbir şey yazamıyorum. Ama hiçbir şey...

Değişmek istiyorum.

Biraz olsun değişmek.
Kendime nefes aldıracak kadar değişmek.

Gökyüzü öyle güzel ki...

Belki de....

2011-08-04T00:15:00.000+03:00

uyku
gözyaşı
ölüm düşüncesi
ölüm düşüncesizliği
kalp atış hızı
saniyeler
her saniyede bir kez atamayan bir kalp
duyan var mı
duysa biri
kimse
hiç
kimlik karmaşaları
hafıza kayıpları
pişmanlık
nefret
iç gıcıklayan melodiler
tavanda çatlak aramalar
gece
geceymiş gibi
bundan sonrası ateş.

Üzülme, beni de hiç anlamadılar.
Ölme ayrıca, beni de bırakıp gittiler.
Karanlıkta.

Çünkü Kitap En Güzel Hediyedir.

2011-08-02T15:32:00.002+03:00

Anladım ki hayalini kurduğum kadar güzel bir adamla karşılaşınca aptal oluyorum. İnanamıyorum. Korkuyorum ve ne yapacağımı bilemiyorum.

Düşünsenize, size kitap yollayan bir adamı. Mektup yazan hep... Hatta şiirler...

Kendimden sıkıldığım anlarda sığınabileceğim kadar güzel bir adam...

Geçmiş ölsün istiyorum derken ciddiydim. Yaşanmışlıklar insanın her zaman önünü açmıyor. Bazen olmayan korkular bırakıyor. Canınızın yanmasından o kadar korkuyorsunuz ki o acıya dayanabildiğinizi unutuyorsunuz.

O adam gitmesin. Dahası gitmeme izin vermesin, dedikten bir kaç "an" sonra kaybolduğumu hissediyorum. Bu karmaşa...

Şimdi arasına mektup koyduğum kitabı okumaya çalışırken ben içim sızlıyor. Ne yapacağımı hiç bilmiyorum. Gece olsun bir an önce. Karanlık...

" Ve karşılaştığım andan beri beni büyüleyen, çoğalan ve genişleyen 'an'ları, nasıl akrebin ve yelkovanın yolculuğunun hep ileriye doğru gittiğini düşünüyorsan hayallerinde de sen birleştir! Başlangıcı ve sonu olmayan bu yolculukta zihnin bembeyaz bir kadran olsun artık."

Zamanın Kokusu

Ya Bi' Git Alla'şkına !

2011-07-30T21:19:00.003+03:00

Üç adımda iyi hissetme yöntemi’ni açıklıyorum:

1- fizy.com ‘a giriyoruz.

2- Arama kısmına özenle Ezginin Günlüğü yazıyoruz.

3- Çıkan listenin en başındaki şarkıya tıklıyoruz ve bütün liste sırayla akmaya başlıyor.

Ben bunu hep yapıyorum. Her defasında da işe yarıyor.

Neyse…

Artık geçmişi unutmak istemiyorum. Geçmiş ölsün istiyorum. Bildiğiniz, beş yaşındaki evin tek kız çocuğunun şımarıklığında en imkânsız şeyleri sakız-çikolata ister gibi geçmiş ölsün istiyorum. Bazen unutmak bile yetmiyormuş. Ben bu nefes alamadığımız şipşirin İstanbul günlerinde bunu öğrendim. Mes’udum.

Murat Menteş’in Korkma Ben Varım’ını bitireli yıl oldu ama açıkçası ona özel başlık açıp da sanki birşeymiş gibi yazmak istemedim. İyi vakit geçirdik, güldük eğlendik. Şimdi dağılalım lütfen. (Ağbi biri şu adama söylesin de yazmasın roman falan Allah’ım ya…)

Afili Filintalar’ın bu kadar meşhur bu kadar bilindik bu kadar ön planda olmasına hiç itirazım yok. Sonuçta Canan Tan’ın romanlarının sattığı bir yer burası (oha nasıl harcadım lan haha). Benim içimi yakan aralarında Murat Uyurkulak’ın ve Onur Ünlü’nün olması. Evet.

Murat Uyurkulak yaşayan en sevdiğim Türk edebiyatçılarından biri. (Düşündüm de o kadar çok da yokmuş zaten yaşayan, bir de Enis Batur ölmesin sakın). Murat Uyurkulak’a söyleyin çıksın o gruptan. Hadi Onur Ünlü’yü anlarım, adam manyak. Ama etmesin.. Eylemesin…

Onur Ünlü bana en sevdiğim kitaplardan birini farkında olmadan hediye ettiği ki en sevdiğim insanlardan biri olan Hicran’a Uyuyan Adam’ın yanına iliştirip hediye ettiğim o kitabı yazmasa Leyla ve Mecnun’a kadar zaten tanışmazdık. Behey yavrum! Ne güzel bir adamsın ya sen!

Şimdi ben bazı şeylerin üstünü örtmek için aklımı başka yerlere harcamaya çalışıyorum ama zor tabii… Neyse… Mesela Akmar’ın sahaflarına aynı kitabı sorarken beynim akmış bir halde “sizde Pessoa’nın…. a pardon ya size sormuştum ben ya yoksa sormamış mıyım beynim sulandı ya benim eke eke” dediğim kadının beni anlayışın yanına iliştirdiği gülümsemesiyle karşılaması gibi karşılanmaya ihtiyacım var. Ama yoook! Sizde hep mahkeme duvarı suratlar!

İsmail Ağbi’me sığınıp uyukluyorum ben hep. O olmasa zor olurdu. Hem zaten çay içmek de nasıl terletiyor anlatamam. Limon atıyorum hep. Sonra bir de Ezginin Günlüğü gerçeği var. Erkan Oğur’u saymıyorum bile…

Bu yazıyı okuyan var mı acaba? Okuyan en azından okudum yazsın, kendimi gereksiz hissetmek istemiyorum.

Ve hala Godot’yu yazacağım… Nasıl çekingenim bu konuda…

Salarım Tweety'i üzerinize !

Böyle...

2011-07-26T16:04:00.002+03:00

Benim düşünceme göre -çünkü bazen düşünebiliyorum- dünya yuvarlak olduğundan dönmüyor, döndüğü için yuvarlak. Çünkü savruluşlar, dönüşler ve sürekli tekrar eden hareket dizinleri sivrilikleri yok edip yumuşatıyor. Sonunda elinizde hiç köşesi olmayan bir "şey" kalıyor. Çünkü insalara da bunu yapmaya çalışıyorlar ve ne yazık ki çoğu zaman çok da başarılı oluyorlar.

Birşeyleri temize çekerken bazı şeyler size önemsiz geliyor ve yenisine geçemeye değer görmüyorsunuz. Üstünü çizip atladığınız da bir de derin bir nefes alıp rahatlama hissediyorsunuz. Ne kadar boktan bir insan olursam olayım bazı şeyleyre sahip olduğum için ve bazı şeyleri de -tabii ki- yaşadığım için kendimi çok şanslı sayıyorum. "O"nu henüz bulamamış olmak canımı yaksa da mutlu ediyor ve ben yeni defterime D.'yi not düşüyorum; "Yaşadığım en güzel yanılgı" olarak.

"Belki" bazen çok canımı sıkıyor, küfredesim geliyor ama bazen "belki"lere sığınıp mutlu oluyor insan ama tabii sabun köpüğü kıvamında bir mutluluk. Böyle şeyler...

Aslında bir kitabı yazmak için girmiştim şimdi neler oldu görüyorsunuz. Bu kadar karışık bir kafayla nasıl derli toplu bir eve sahip olabilirim bilmiyorum. Bu yüzden ev bu kadar dağınık, başka hiçbir sebebi yok.

Bazen hiç olmayacak noktalara hiç olmayacak zamanlarda değiniyorum....
Böyle..

Godot'yu yazacağım ben, Godot'yu.

Requiem for a Dream / Bir Rüya İçin Ağıt

2011-07-20T17:55:00.001+03:00

Bazı filmler hayatı sarsar.
Bazı filmlerde ağladığınızı film bittikten sonra farkedersiniz.
Bazı filmleri izlemek için her zaman geçtir.
Bazı filmler hafızaya kazınır.
Bazı filmler uyuşturucu gibidir.
Bazı filmler böyledir...

Andy Warhol Felsefesi (A'dan B'ye ve Gerisin Geriye)

2011-07-20T17:44:00.000+03:00

Andy Warhol'u tanımam etmem. Kitabı ilk Tüyap'ta görmüştüm, sonra alırım diye de bırakmıştım. "Sonra" oldu ve aldım. Uzun zamandır "iyi ki" birşey yapmamıştım sanırım. Andy "Amca"mı iyi ki tanımışım.

Sıradışı olmak sıradanlığı bilmeyi gerektirir. Neyin sıradan olduğunu bilmeden sıradışı olunmaz bence. Yine farklı olmak vardır bir de farklı olmaya çalışmak. Andy sıradışı. Andy farklı. Andy sevilesi. (Her zaman değil).

***

Uyanınca B'ye telefon ediyorum.
    B vakit öldürmeme yardım eden herhangi biri.
    B herhangi biri, ben de hiç kimseyim. B ve ben.
    B'ye ihtiyacım var çünkü yalnız olamıyorum. Uyuduğum zaman hariç. O zaman da herhangi biriyle olamıyorum.
s.17

***

Ölüme bu kadar yaklaşmanın hayata iyice yaklaşmak olduğunu düşünmüşsün, çünkü hayat bir hiçtir diyordun.
s.24

***

... öyle ki
tamı tamına yalnız olduğum sıralar yalnız olmadığımı en çok hissettiğim sıralardı. Yalnız olmaya ve bana sorunlarını anlatacak kimsenin yanımda bulunmamasına karar verdiğim anda, daha önce yüzünü bile görmediğim herkes, dinlemenin hiç de iyi bir fikir olmadığına karar verdiğim bir takım şeyler anlatmak için peşimden koşmaya başladı.
s.35

***

Birşeyi artık istemez olduğunuz anda onu elde ediyorsunuz. Bunun kesinkes kendiliğinden böyle olduğunu keşfettim.
s.35

***

Yalnız olmanın yanlış bir tarafını görmüyorum ben. Bana harika geliyor. İnsanlar bir başkasını sevmeyi fazla büyütüyor. O kadar da büyük bir şey olması gerekmez.
s.58

***

İnsanlar gözlerini yumup aşık olmalılar. Yumuverin gözlerinizi. Bakmayın.
s.62

***

Artık yeni insan kategorileri yıldız diye yüceltiliyor. Sporcular kendilerini müthiş yeni yıldızlara dönüştürülüyor. (Olimpiyatlar gibi şeyleri seyrederken düşündüğüm bir şey şu: "Bir kişi ne zaman rekor kırmayacak acaba?" Biri 2.2 koşuyorsa bir süre sonra insanlar 2.1, 2.0, 1.9 vb. koşacak sonunda 0.0'a varana kadar bu böyle sürecek anlamına mı geliyor? Öyleyse hangi noktada rekor kırmayacaklar? Zamanı mı değiştirmeleri gerekecek yoksa rekoru mu?)
s.97

***

Zaman nedir diye düşünürüm ve düşünebildiğim tek şey...
"Bir varmış bir yokmuş" olur.
s.121

***

Bazen, yaşanırken önemsemediğiniz önemli anların, yaşamınızın koca bir dönemine damgasını vurduğu olur.
s.121

Harry Potter ve Ölüm Yadigarları - 2

2011-07-14T00:05:00.000+03:00

Daha önce de söylemiştim, eğer birşeyle büyümüşsem o Harry Potter'dır. Ben ortaokula başlarken başladı ve ben lise sondayken bitti. Ve yine daha önce söylediğim gibi filmlerinden hiç hoşlanmam Sıkıntıdan izleyemeyip kapattıklarım oldu hatta. Tahammül edemedim ve zaten benim hayallerime ihanet ettiğini düşündüğümden...

Sabah bilet alırken bunlar yoktu tabii aklımda. Ölüm Yadigarları'nın ilk bölümü şimdiye kadar çekilen en iyi Harry Potter filmi olmasının yanı sıra iyi bi' filmdi. Ve evet, sıkılmadım hem de heyecanlandım. Sonunu bildiğim halde ki kitabın son yüz sayfasını defalarca okudumda da heyecanlanıyordum, sanki ilk kez gibi.

En son ne zaman ondan fazla kişinin olduğu bi' salonda film izledim bilmiyorum. Salonda tek bi koltuk var mıydı bilmiyorum, ben görmedim. Popüler şeylerden hoşlanmam evet ama olsun. Çok heyecanlandım, çok duygulandım, çok mutlu oldum, çok korktum... Bu kadar güzel bir film yapabilmiş olmalarına inanamıyorum ya da olaya çok duygusal yaklaşıyorum. Bitmese miydi...

Dumbledore: Ölülere üzülme Harry.

Yaşayanlara üzül.

En çok da sevgisiz yaşanlara...

Çay Molası

2011-07-09T17:15:00.000+03:00

Aşık olduğum kitapları-filmleri okumamış-görmemiş insanları çok kıskanırım. Çünkü o mutluluğu, hayranlığı, kendini kaybedip kaybedip bulmak tadını henüz tatmamışlardır ve herşeyin en güzel yeri başıdır.

Nerden çıktı bu şimdi? Bizim Çello Çalan Kedi Suç ve Ceza'ya başlamış. Kalbim birden hızlandı, mutluluk doldum. Huzur doldum. Benim "kutsal romanım"... Suç ve Ceza...

Hayatım Suç ve Ceza'yla başladı, Bilsem'deki edebiyatçımızın Can Yayınlarında çıkan iki ciltlik kitabın birinci cildini elime sıkıştırmasıyla ben nefes almaya başladım. Kayboldum. Yollar yollar... Dünya... Hayat... Anlam... Ya da anlamsızlık...

Raskolnikov'un odasının duvarındaki küçük oyuğun aklımı başımdan alması. Katlanılmaz havalar. Bitmeyen tedirginlik, pişmanlık. Olduğun yerde kaçmaya çalışmak...

Bir seneden fazladır Suç ve Ceza'yı karıştırmadım. Evdeyken, M. etkisiyle biraz da, Budala'ya, Kramazov Kardeşler'e baktım, göz izlerimi yeniledim. Dostoyevski'nin ilahi bir güce sahip olmadığına inanmakta güçlük çekiyorum bazen... Özlemim had safaya ulaşınca Şemsipaşa kütüphanesine koşturdum bi solukta. Suç ve Ceza'yla döndüm eve...

***

Şimdilerde ben hep kitap okuyorum. Rüyasız gecelerim var. Okan'ın hayatıma geri dönüşüyle kocaman bir huzur bulutu bütün boşluklarımı göstermez oldu. O bana iyi geceler diyor ve ben deliksiz uyuyorum. Uyandığımda ne rüyalarımın yorgunluğu, ne korkularım, ne can sıkıntım...
Herhangi birşeye ihtiyaç duymuyorum. Aşk dünyanın en uzak kelimesi şimdilerde. Özlediğim insanlar var. Ama görmezden geliyorum. Sakinliğe ihtiyacım varmış biraz, hiç olmaya... Koşuşturmasız, kendi haline bırakıp hayatı, biraz miskinlik yapmaya... Şımarıklığa ve "Hayır o çukulatayı sevmedim, git diğerinden al!" demeye...

"Delilerin, Senin ve Benim Bir Hikayemiz Var."*

2011-07-02T22:42:00.000+03:00

Midem bulanıyor. Hayır, gerçek bir bulantı. Neden, bilmiyorum. Kendimi hiç olmadığım kadar iyi hissediyorum halbuki.
Kafamın içi bomboş. İnsan boşluklara gelemiyor. İlla bir sorun bir sıkıntı... Yok yok, ben böyle iyiyim.
Huzur'un omzunda denizi seyrediyorum. Huzur'a iyi geceler diyip yatıyorum. Uyanınca Huzur geliyor ilk aklıma. Bu kadar zaman çektiğim huzursuzluğun ne kadar sebepsiz olduğunu düşünüp kızıyorum kendime.
Kıskançlıkları hoşuma gidiyor. Onu kıskanmak hoşuma gidiyor. Emirlerini bile seviyorum uzaktan. Nasıl özlemişim.
Diğer yandan Murat Menteş Çin atasözleriyle giriyor beynime. Yapma, demiyorum yine. Bazı halleri iç gıcıklıyor yine. Üstünde durmuyorum. Garip karakterleri hoşuma gidiyor.
Benimle hiç alakası olmayan yerlerde, benimle hiç alakası olmayan insanlarla, benimle hiç alakası olmayan bütün o diğer şeylerle yaşıyorum. Sesimi çıkartmıyorum. En güzel kısımlarını seçiyorum. Beyaz elbiseli bir kız çocuğu durup, "saçınız ne kadar güzel abla" diyor. En içten halimle gülümsüyorum ona. Halbuki saçımı kendim kestim her yeri bir başka uzun, rengi akmış, ne kırmızı ne kızıl... Olsun, ben yine de teşekkür ediyorum, gülümsüyorum.
Ben bu aralar en çok Vedat Sakman'ın sesini seviyorum.
Herşey çok kısa zamanlarda gelip geçiyor. Herkes bir var olup bir kayboluyor. Ben kendi yaşanmışlıklarımla, yaşamaya çalışmışlıklarımla başetmeye çalışıyorum. Göz kapaklarım ağırlaşıyor, uykuya dalıyorum.

------------------------------
*En güzel mesajlardan biri bu aldığım, "Ölümü düşünme çünkü sıradan değilsin; delilerin, senin ve benim bir hikayemiz var." ~M.

Pes Etmek Erdemdir.

2011-06-25T20:11:00.005+03:00

Size siz farkında olmadan Okan'ı anlatmıştım. Bakın burda. Ve burda.
N'apıyorum biliyor musunuz? Düzenli olarak Okan'ın Facebook'una girip açık olan duvarından ne yapıp ne ettiğine bakıyorum. Kendimce devam ettiriyorum aramızdaki bağı. Bunu paylaşmıştı:

Bazen sadece fotosentez yapan bir bitkiden farkım olmuyor. Bazı vedalarım ne kadar anlamsız. Ne kadar canımı yakıyor. Senelerdir özlemini çektiğim Okan'ı ne için kaybettiğimi anlatamam bile, utanırım bu muymuş, dersiniz. Bana önemsenmemek çok dokunuyor. O kadar huysuzlaşıyorum ki...

Yollarım büyüyor büyüyor... Çelişiyorum artık aynalarla bile. Neden, demiyorum. Demiyorum, Selim Işık'ı düşün bi kere, diyorum. Ne bileyim bi Raskolnikov'u hatırla... Haydar bile olabilir. Hafızamı çocuk esirgeme kurumuna bağışlamalıyım, bütün o yaşadıklarını unutsun diye çocuklar.

Bana yollar görünüyor yine. Aylar sonrasına alınmış biletlerim bile var. Herşey çok huzursuz bana kalırsa odamda. Sadece eve gidince okuyacağım mektupları düşünüp mutlu oluyorum. Ben mektuplarımı değil, mektuplarım beni bekliyor bu kez.

Kafamda içimi sıkan o kadar çok şey var ki en yakınlarımdan çıkartıyorum hırsımı. Bak şimdi de Okan geldi aklıma. Kesip de rahatlayacağım saçım bile kalmadı.

Ben Aragon'uma ne yaptım?

Bilmiyorum

2011-06-24T10:30:00.001+03:00

Hiç bu kadar bilmediğim olmamıştı. Kafa karışıklığının son raddesinde sabahlıyorum. D. gibi "Aman ne hoş!" diyesim geliyor.

Şimdi ne anlatayım size? Kendime ne anlatayım? Beceriksizliklerimi mi? Düşüncesizliklerimi mi? Sevgilerimi elime yüzüme gözüme bulaştırmalarımı mı? Bulduğum anda kaybedişlerimi mi? Ne? Durduramıyor beni hiçbir şey. Bir an dursam... Belki... Ne bileyim...

Sevdiğim insanları eskisi gibi sevmek istiyorum yine. Neden sevemiyorum şimdi? Neden bütün yaptıkları batıyor? Neden bir an önce yok olmalarını diliyorum? Aklıma gelince gülümsediğim hiç kimse yok. Varlığı beni rahatlatan anlatmasam da beni anlayacağını bildiğim hiç kimse yok. Ne yaparsam yapayım benimledir, diyebileceğim kimse yok. Beni sevdiğini düşündüğüm kimse yok.

Şartlar vardır tabii... Olursa olur.
Susuyorum.

Masumiyetim Saflığımdandır ve Saflığım Masumiyetimden

2011-06-19T19:35:00.000+03:00

1-Masumiyet: Masumluk. (Masum: Suçsuz, günahsız.)
2-Saflık: Saf olma durumu, temizlik, arılık, safiyet.

Günlerden o gün geldiğinde pişman olacaksın. Varlığıyla övündüğün şeyleri sana hakaret olarak kullanacaklar. Çünkü sanıldığının aksine dünyanın çivisi yok.

İyi olduğuna pişman olacaksın. Verdiğin sözleri tuttuğuna ve yalan söylemediğine. Aldatmadığına pişman olacaksın. Güvendiğine pişman olacaksın. İnandığına pişman olacaksın.

Neden sonra varlığıyla övündüğün şeylerin, övünülecek şeyler olmadığını, onların ruhunun temeline ekilen tohumlar olduğunu ve varlıklarının değil yokluklarının konuşulacak mesele olduğunu anladığında pişmanlık geçecek. Ve sen çıplak gözle bakarak vicdan sahibi olan insanları ayırdedebileceksin.

3-Vicdan: Kişiyi kendi davranışları hakkında bir yargıda bulunmaya iten, kişinin kendi ahlak değerleri üzerine dolaysız ve kendiliğinden yargılama yapmasını sağlayan güç. Törel bilinç.

Lağımlararası ya da Beyoğlu

2011-06-18T21:10:00.002+03:00

Yağmurları saymak bir çeşit çılgınlık, yani bir çeşit rahatlama daha doğrusu... Boş aynalara uzaktan bakmaktan daha rahatlatıcı bir iş. -s.151-

Bazı kitaplar hiç bitmiyor. Azap gibi. Okuyorsun okuyorsun, "artık bit, kulun kölen olayım artık bit" diye yalvarıyorsun ama ı ıh, yok bitmiyor. Kitap yarım bırakmaktan hiç hoşlanmadığım halde şeytana uyup okkalı bir küfür savurup atıvermek istiyorum o kitapları.

Bazı kitaplar zengin kafiyeli şiir gibi. Öyle akıyor ki, bitecek diye ödüm kopuyor. Bu kez "bitme" diyorum, "etme, eyleme, bitme! Bir sayfan daha olsun, bir bölümün daha..." Ama bitiyor. Aynı bunun gibi...

Elimin altında da bir kedi olsaydı çok mutlu olacaktım ama yoktu.
Okudum...

Rastgele bir çukurundan, bir yanından, kaldırım ya da kapısından girebiliriz söze. Bu akıntının ortasında, bu sellenişte, hangi tek noktanın önemi olabilir? Adı olabilir? -s.15-

Bir söylencedir Beyoğlu. Her söylence gibi de apayrı iki öğeden oluşmuştur: Bir yanda söz öğesi; sözün işlettiği karmaşık bir duygu, düşünce, çağrışım, ipe sapa gelmez söylentiler, üst-söylence makinesi... Bir yanda da olgular; gerçeklik adını veriverdiğimiz, gene de, tek tek her birimizin kendi gözünden, kendi kulağından süzülerek kafalarda biriken bir olmuş bitmişler, olagelenler, olacaklar ırmağı. -s30-

"Ömrümüzün en güzel yılları diye bir şey yoktur gerçekte. Bir yığın küçük büyük sevinçle bir yığın büyük küçük acının bir araya gelerek yaptığı bir bileşime yıllar geçip bedenimizin gücü azaldıkça, zihin gücümüz genişlemiş gibi göründükçe, büyük işler yaptığımız, büyük mutluluklar yaşadığımız yanılsamasına kapılırız o kadar..." -s.78-

Ama ben iki kişi olduğum gibi öbürleri de iki kişi olamaz mı? -s130-

Anılar, belli bir düzenin sağladığı anlamları taşıyabilir ancak. Notalar gibi: Anahtarları yazılmadıkça birtakım benekler olarak kalan... -s.132-

Kararan dünyada, deniz soluyordu yalnız, tükenmezliği içinde. Hiçliğimizde, boşluğumuzda. -s.138-

Bilge Karasu, bir hayal gibisin. Ölmüş olmana şükrediyordum, yoksa seni hep görmek isteyecektim...

Macera ve Ötesi

2011-06-15T13:56:00.001+03:00

Yoğun stres altındaydım.
Annem 11:15 gibi giderken "Elif," dedi "yemeği 25 geçe falan kapatırsın." İyi, dedim ben de, kadın yemeği yapmış, ocağa koymuş, on dakika sonra kapatmaktan aciz değilim ya, tamam, dedim. Elimde Andy Warhol var, boğuşuyoruz.

Kimdi o, "ilerde kitap okurken yemeğini yakarsın sen" diyen, düşünüyorum düşünüyorum bulamıyorum. Bir bulsam öyle küfürler çıkacak ki ağzımdan... iyi ki bulamıyorum.

Efendime söyliyim, saat 12 sularında burnuma bir koku geldi. Andy Amcam sallıyor yine ama benim kafa uçmuş. Hatırmam yine nerden baksan iki dakika mı aldı "püüü ocakta yemek vardı!"

Gittim ki mutfağı saran koku, sade mutfağı olsa yine iyi bütün evi saran o koku benim sonumu hazırlayan koku. Bir dua etmeye başladım ki, babam gelince neler söyleyeceğine mi ağlayayım, annemin o tencereyi görünce sayacağı laflara mı. Efendim ilk önce aldım yemeğin yanmamış kısmını başka tencereye. Sonra bizim dibi kömür madeni yuvası olmuş tencereyle başladım savaşa. Böyle savaş mı olur? Hayır, annemin gazabından korkmasam bırakıcam onu, yumuşasın da öyle çıksın. Ama yok, en azından annem gelince ki babamdan sonra gelsin diye dua ediyorum, o tencereyi bari görmesin.

Metal telle sürttükçe sürttüm. Sonra aklıma cif geldi, hani reklamlarında üstüne döktüğün anda bütün lekeyi söküp çıkaran cif. Neyse işte kapağına dökmek için yer yapmışlar, sıkıyorum sıkıyorum çıkmıyor, meğer tıkanmış geberesice, kapak bi fırladı bizim cifin yarısı kömür tencerenin içine... Ay başıma gelenler.

Sonra tencereyi hallettim, moralim bozukken dün Kelime Oyunu izlerken gördüğümüz babama malzemerini aldırdığımız kısırı yapmaya başladım. Ama korkuyorum, dedim ya yoğun stres altındayım. Bulgura limonu sıktıkça ben daha çok sıkılıyorum, kısır ekşidikçe ben de ekşiyorum.

Velhasılı annem geldi. Kapıyı açtığım andan itibaren yüzündeki mimik değişimini anlatmak isterdim ama ne yazık ki Dostoyevski değilim. "Ne kokuyor ev, yemeği mi yaktın?!"

Hadi, diyorum kendi kendime, annemi atlattık. Babam gelince bağırsa bari, yüzünde buruşuk bi ifadeyle "aç olmasam yemezdim" demesinden bin kat iyidir. Babam geldi, koku almasını bekledim, almadı. Burnuna kurban. Sonra ağbim geldi, "yemeği yaktım" dedim ona gizlice, "alıştık biz" dedi güldü, "annem sen yokken kaç kez yaktı" dedi, güldük. Babam yemeğe oturdu. Yemeği yoğurda buladı. Annem bıyık altından gülerek "Elif, tandırda yapmışsın sanki" deyiverdi, ben tam kızacakken babam "katılıyorum" demesin mi. Çok lezzetli olmuşmuş yemek. Gülücem gülemiyorum. Ama hafif bi yanık kokusu da yok değilmiş, belki de biraz yakmışım hı? Beni benii...

Andy Amcamın ellerinden öpüyor, yüzüne işiyecek bi köpek arıyorum. Zira bunlar hep onun başının altından çıkıyor. Neyse kısır güzel olmuş.

Yağmur Zamanı

2011-06-13T11:46:00.002+03:00

"Zaman geçiyor, uyukluyorsun. Açık kitabı yanına, sedirin üzerine bırakıyorsun. Herşey puslu, uğultulu. Soluman şaşılacak kadar düzenli. Büyük olasılıkla gerçekdışı küçük siyah bir hayvancık tavandaki çatlakların oluşturduğu labirentte kuşkuya yer vermeyen bir gedir açıyor.

Gece gündüz sokaklarda avare dolaşıyorsun. Salonlarında dezenfektanların kalıcı kokusunun gezindiği mahalle sinemalarına giriyorsun, büfelerde sandviç ve kâğıt külâhlarda verilen kızartılmış patates yiyorsun, panayırlardan geçiyorsun,tilt oynuyorsun,müzelere, pazarlara, garlara, halka açık kütüphanelere gidiyorsun, Jacop sokağındaki antikacı dükkânlarının Paradis sokağındaki cam eşya satıcılarının, Saint-Antoine mahallesindeki mobilyacıların vitrinlerine bakıyorsun..."

Ben o şehirden her ayrıldığımda yağmur yağıyor.
Ve ben o şehre geri döndüğümde hep yağmur yağıyor...

Gitmelere alışmak nasıl zor, geride hiçbir şey kalmasa da... Bindiğin her neyse el sallayan olmasa da...

Uyuyan Adam'a sarılıyorum...

Look at All The Lonely People*

2011-06-10T11:29:00.004+03:00

Sonu İstanbulla kafiyeli şiirler yazabilmek isterdim. İçinde kimsenin bilmedi, defalarca fotoğrafı çekilmemiş İstanbul parçalarının olduğu öyküler yazmak ya da. Bu kadar parçası olmuşken bu şehrin, uzak kalmak, daha kalmadan canımı sıkıyor. "Ne senle oluyor, İstanbul," diyorum, "ne de sensiz..."

Yaz geceleri bir harikayken, yaz gündüzleri çekilmiyor hiç. Gittiğim yerde de sıcaktır hava ama kurudur. İçimde sebepsiz bir heyecan. Kelebekler mideme kusuyor bana kalırsa. Sevilir mi? Bilmiyorum.

Bob Dylan'ın mızıkası olsam...

Kitaplarımda bahsetmemişim bu aralar hiç halbuki normalden daha fazla okuyorum. Bazen hiç alamıyorum elime bazen bırakamıyorum. Dünya ne güzel. Tuvaletler de.

John Lennon'ın gözlüğü olsam....

Şimdi yine kalabalığa ve sıcaklara karışacağım. Köşelerde kenarlarda unutulmuş yerlerde güneşe inat çay içeceğim. Hatta hiç de utanmadan "Limon var mı?" diye soracağım.
Keşke limon çekirdeği olsam.

* Başlıktan da anlaşılmayacağı üzre bu gönderi Bir Garip Eleanor Rigby 'e ithaf edilmiştir.

Bak Çayım Sigaram...

2011-06-07T19:02:00.001+03:00

Sonbahar tadında yaz günleri yaşıyorum (yaşıyoruz?). Korkuyorum. Birşeylerden. Açıklayamayacağım.

Bir adam var rüyamda. İstanbul Film Festivaline 15'er bilet alıyoruz. Ezginin Günlüğü konserlerine gidip, arkalarda birbirimizi dinliyoruz. Bazı günler hiç uyanmıyoruz. Bazı günler hiç uyumuyoruz. Görebiliyorum.

Elimde hiç de olmaması gereken bir kitapla balkonda çay içerken bir yandan Ezginin Günlüğü (tabii ki) çalıyor. Belki biraz daha gece olmalı. Işıksız bir gece. Belki bitmiş bir gece. Belki sadece ben gece olduğunu düşündüğüm için gece olmalı.

Bir yandan toplanıyorum kafamda. Hangi kitapları almalıyım. Sonra bir de geri dönüş var. Dönmek her zaman gitmekten daha kolay. Gitmek her zaman dönmekten daha güzel. Hareketlerime aşina olan hiç mi kimse yok.

"Mektup yazmak ister misiniz peki bana?"

Belki de ortalığı biraz toplayıp Ezginin Günlüğü dinlemeyi bırakmalıyım. Ya da boşver...

Adamım, bu küçük işlere ben bakarım!

Ölüm Güneşe mi Benzer?

2011-06-02T23:29:00.000+03:00

Günlerdir sadece film izliyorum. Hiçbir kitabı tutamıyor ellerim. Biri bişeyler yapsın, diyorum. Neredeyse ağlayacağım.

Mektuplar yazdım hem. Renkli kağıtlara renkli kalemlerle yazdım. Günüm yok ki günlüğüm olsun, neden herkes "günlük yazsın" diyor? Neden öyle diyorsunuz?

Kıvranıyorum. Tek derdi olan ben miyim bu nefes almakla? Siz nasıl insanlarsınız? Ben nasıl bir insanım? Benim midem bulanıyor. Bütün herkesten midem bulanıyor. İliklerime kadar nefret ediyorum. Nasıl bir insan oldum ben, neredeyse kör olacağım ağlamaktan.

Ölümler pis kokmuyor. Hatta gül kokuyorlar. Ölüm kokladınız mı hiç? O adamlar, hem Allahsız olanlar, nasıl da pisler. Daha kötü bir kelime bulamıyorum. Pis. Onlar ölüm koklasınlar. Ben nereye gidiyorum.

"Bi saniye Elif hanım, bi saniye! Ben sizi dinledim. Lafınızı hiç bölmedim!"

Korkuyorum. Annem ağlar mı diye düşünüyorum da esas beni babamın sessizliği korkutuyor. İçine atar çünkü benim babam, söyleyemez, ağlayamaz. İçinde büyümesinden korkuyorum. Bir tane annem var ve bir tane babam. Ama onlardan bir tanesine bile sahip olmayanlar var.

Ağlayınca gözlüklerim buğulanıyor, o zaman göremiyorum. Ama beni sevemediler. Sevildiğimi bilmek istedim. Neredeyse boğulacağım.

Biutiful

2011-06-02T14:54:00.000+03:00

Başladı sonra bitti.
Bitti.

Bin-Jip (Boş Ev)

2011-06-01T21:05:00.000+03:00

Hayatımda izlediğim en güzel şeylerden biri oldu bu film. O kadar güzel, o kadar narin, o kadar ince ve bir o kadar sert. Bazı hayaller yaşanamayacak kadar güzel oluyor. Hem de... neyse.

Şarkı da bir başka. Başladığı andan bittiği ana kadar her bir anına öldüm.

Ah, Oğuz'um Atay'ım...

2011-05-31T22:55:00.002+03:00

Seni başkalarıyla kıyaslayanlar utansın..
Senin kalem tuttuğun evlere uzanan eller kırılsın..
Gözlerin öyle güzel ki... Ben görebiliyorum.

"Bu, son yazdığım hikayelerden biri. Bunun gibi daha birçok hikaye birikti. Hikayelerimin hepsi kafamda. Hepsini çok iyi hatırlıyorum. Henüz hepsini yazmış olmayabilir. Şimdi bazı geceler, eski alışkanlığımla, gece yarısı uyanıyor ve bu yeni hikayelerimi sepetime -ya da genç kadının sepetine, ya da şimdi ölmüş bulunan genç yahudinin sepetine- özenle yerleştiriyorum, demiryoluna çıkıyorum. Artık tren geçmiyor buradan. Son günlerde istasyon şefini nedense ortalarda göremiyorum. İzinli olduğunu sanıyorum -çünkü yıllardır hiç tatil yapmamıştı. Onun elbiseleri de şimdi benim üzerimde. Giderken yerine beni bırakmış olmalı. Trenler de nedense uğramıyor. Neyse, bunlar önemsiz ayrıntılar.

Korkuyorum, çünkü buradan gitmek istiyorum. Bakkal daha veresiyeyi
kesmedi. Fakat bu durum artık bir süre daha bile süremez. Bakklandan utandığım için soramadım, bir zamanlar -bir süre önce- aynı çekingenlik yüzünden kundura tamircisine de soramamıştım: Bir mektup yazmak istiyordum, ama adres bilmiyordum. Yani hiçbir adres bilmiyordum. Bana inanmazlardı, bunun için utanıyordum. Bana herhangi bir adres söyler misiniz? diyemezdim. Oysa herhangi bir adres yeterliydi benim için. Bir zorluk daha vardı o zamanlar. Şimdi de var -yani bir süre geçtiği halde- kendi adresimi de bu mektupta yazmak sorunu beni düşündürüyor. Bu hikayemi, ekspres ya da posta treni artık -belki de sadece belirli bir süre için- geçmediği halde, bir yolunu bularak okuyucularıma -artık müşterim kalmadı- iletebilsem bile, nerede bulunduğumu nasıl anlatacağım? Bu sorun da beni düşündürüyor. Ama gene de ona yazmak, hep onun için yazmak, ona durmadan anlatmak, nerde olduğumu bildirmek istiyorum.

Ben buradayım sevgili okuyucum, sen neredesin acaba?"

Demiryolu Hikayecileri.

Terabithia Köprüsü

2011-05-29T20:06:00.000+03:00

Yıldızlarla oynayabilmeyi istemiştim hep. İstediğim yere çekiştirebilmeyi ve gökyüzünde kendi resmimi yapmayı...
Bazen yazacak hiçbir şeyim olmuyor. Bazen yazmazsam ölecekmişim gibi hissediyorum. Bazen kafamda yazıyorum. Onu kağıda dökmeye çalışınca yüzüme gözüme bulaştırıyorum. İlk nereye yazılmışsa bence orda kalmalı yazılanlar.

Çok fazla birşey söylemeyeceğim. Öyle hoşuma gitti. Ve canım yandı. Gerçekten yandı. İnsan hastayken daha mı kolay ağlıyor, sanmıyorum. Neden böyle birden bire bitiyor?

Hayalgücü varken başka hiçbir şeye ihtiyaç duymaz mı insan? Peki benim, diğer insaların garip diye adlandırdığı şeyler yapacağımız arkadaşım nerde?

Filmi izlememi söyleyen, Gökhan, canım, teşekkür ederim.

Hastahane

2011-05-27T23:00:00.001+03:00

Özlem Tekin'i ne zamandır dinlememiştim. Halbuki ben severim onu.
Ama bugün Beyaz Önlük - Gel Son Defa Sarıl Bana dinledim durdum. Öyle küçüldüm, ufaldım. Bir başkaydı o günler ama hiçbir zaman bu kadar ihtiyacım olmamıştı bu şarkıya.

Sadece
Gel son defa sarıl bana
Dönemem belki bir daha...

Gözde ameliyat oldu. Doğum ünitesinin olduğu kattaki odası yüzünden bebek sesleri duyduk hep. Doğurmaya çalışan annelerin seslerini bir de. -Sanırım o anda henüz anne sayılmıyorlar. Bilemedim.-

Ne kadar abartıyorsunuz de mi. Aslında diken üstünde hayat. Ama nasıl paralıyorsunuz -evet siz- kendinizi. Ben mi? "Ben" diye biri yoktur saçmalamayın.

Ben ne zaman yeni bir adım atsam ayağımda bir pranga gibi geriden çekiyor beni D.. Ne zaman bitecek bu işkence bilmiyorum. Hiçbir adamı bu kadar sevmemeliyim. Öyle seviyorum ki...

Bu yazı böyle olmamalıydı. Orda hissettiklerimi anlatacaktım. Hissedemediklerimi ya da.

Gidiyorum buralardan
Gidiyorum uzaklara.

Not: Çalan şarkı yüzünden kendi bloguma giremiyorum. Ne kadar güzel.

Bebek Kedi

2011-05-25T12:59:00.000+03:00

Ah Işıklar İçinde Kaldım, Yandım Efendim...

2011-05-25T12:50:00.002+03:00

***

Gidemedim bugün hiçbir yere. Belli bir sebebi yok. Ne mutluyum ne mutsuz. Sadece bu şarkı var. Dinlediğimde karma karışık olduğum bir şarkı.

Ne geliyor aklıma biliyor musunuz. "O"nu bulduğum gün bu şarkıyı dinleyeceğim. O zaman nasıl anlamlı olacak. Neler hissettirecek bana. Neler yaşayacağım o zaman. O zamana kadar yaşayabilecek miyim?

Dışarısı ışıl ışıl. Öyle güzel.
Ama geceler daha güzel. Bu aralar ılık ılık esiyor bir de... Bazen en olmadık yerlerde, en olmadık şekillerde gülümsüyorum. Belki benim gibi olan biri de beni görüp gülümsüyordur.

Dün vapurda elime yediği kuruyemişlerden boşaltan teyzenin verdikleri çantamda paramparça olmuş. Sigaralar kırılmış. Kitabımın kapağı katlanmış. Ne olmuş çantamda böyle hiç bilmiyorum.

Bir de saatlerce gözlük beğenmeye çalıştım durdum. Yeni gözlük. Numarası da ilerlemiş. Dedim ki yeni bi gözlük alayım madem. Demez olaydım. Yok mu bana yakışacak birşey. Yok. Çirkinim ben.

Yazacak kitaplarım da birikti aslında. Ama bu aralar hiçbir şey yazmak gelmiyor içimden.
Makası elime alıp saçlarımı doğradım. Şimdi pişman değilim ama ilk an pişmandım. Şimdi alıştım, öyle de böyle de aynaya bakmak istemiyorum.

Şimdilik böyle.
Görüşürüz.

California Dreamin' On Such a Winter's Day

2011-05-25T12:29:00.001+03:00

Noldu biliyor musunuz? Dünden beri aynı şarkıyla...
İstanbul Film Festivali'nde izledim Chungking Express'i. İşte şimdi kafamda dönüyor o sahneler.
Ne kadar güzel bi kızdı diyip duruyorum. Ama şarkı asıl...
Yanlış hatırlamıyorsam Tepenin Gözleri filminde de kullanmışlardı bu şarkıyı, o zaman da ablam sardırmıştı. Beraber kaldığımız zamanlarda sonuna kadar açıp uyanmama sebep oluyordu.

Neyse işte. Böyle başladık...
Bakalım gün nasıl gidecek..

Küfür Gibi Birşey, Ama O Kadar Güzel Değil.

2011-05-18T23:53:00.000+03:00

"Kendimi öldürmeden önce bana varoluştan yana güven verilmesini isterim, kuşku duymamak isterim. Yaşam, benim gözümde, olguların belirginliğini ve akılda uyumlu biçimde birleşmelerini onaylamaktan öte bir şey değil. Ben, olguların toplanıp birleştiği zorunlu bir buluşma noktası gibi duymuyorum kendimi artık; şifalı ölüm, doğadan ayırarak iyileştiriyor bizi; ama ya ben, olgulara yol vermeyen acıların ürünüysem?"

Çok bencil bir insanmışım. Hayatı kendimi yakıştıramayacak kadar da değil heralde, dedim. "Ne kadar kibirlisin!" dedi, "Dünyanın etrafında dönmesinin nasıl bir duygu olduğunu tahmin bile edemezsin!" dedim.
Kahve falı da baktırdım. Bazı harfler çıktı. Boktan insanların isimlerinin baş harfleri m? Lütfen siktirip bir an önce gitsinler. Böylesi hepimiz için...
Kendime olan güvenim yerle yeksan. Neyim ben, demeye korkuyorum. Elimde yarım yarım bir sürü kitap. Hepsini çöpe atıp yakmak istiyorum. İstediğim neyi yapabiliyorum ki bunu da...
Kendine gel! "Kendine"...

"Çünkü yaşamın kendisi, bir çözüm değil; yaşam, seçilmiş, benimsenmiş, belirlenmiş hiçbir varoluş türüne sahip değil. Yaşam yalnızca, istekler ve olumsuz güçler dizisidir, tiksindirici bir rastlantıya bağlı koşullara göre amacına ulaşan ya da başarısızlığa uğrayan küçük karşıtlıklar dizisidir. Kötülük, her insana, eşit ölçüde verilmemiştir, deha da öyle, delilik de. Kötülük gibi , iyilik de, koşulların ve etkisini kimisinde çok kimisinde az gösteren bir mayanın ürünüdür."

Aslında çok da ilgiliymişim insanlara karşı. Ama olgunluk seviyem olması gerekenin altındaymış. Dedim ki "bu her akşam sahilden gelen konser seslerini n'apıcaz? Her boka verilecek bir cevabın var. Kaltak konuşsana!"
Bence bana katlanmak zorunda olması onun da zoruna gidiyor, tıpkı benim gibi. Yapacak birşey yok. Ben kendi sancılarımı onunla konuştukça seviyorum. O beni sıradan bir insan olarak mutlu olacağıma ikna etmeye çalışırken ben bencilliğim, kibrim, insanlara uzaklardan bakıp günlerce uyumamın aslında "mutlu" olmaktan daha güzel olduğunu düşünüyorum.

"Tanrı ne dedi buna?"

Ben de bilmiyorum. Bilmek de istemiyorum. Bundan sonra n'olacağını bilmek için fal baktırmıyorum ben. Çünkü "aa lan çıktı valla" demek hoşuma gidiyor sadece. "Sik görmüştün ya, hah işte o da çıktı!"
Derdimi anlatamadığımı mı anladım. Hayır. Ben hiçbir şeye inanmıyorum. Kendime de, söylesenize bu neyin eseri. Bence bir düşün, dedi. Beş para etmeyen aklıyla düşünmemi önerdi. Tamam dedim. Bak düşünüyorum da şimdi, hatta yazıyorum bile.

"Yaşamı hissetmiyordum; değer yargılarıyla ilgili her kavramın dolaşımı, bende, kurumuş bir ırmaktı. Yaşam, bir nesne, bir biçim değildi bende; bir dizi mantık yürütmeydi yalnızca. Ama boşuna işleyen, bir yere ulaştırmayan mantık yürütmelerdi bunlar ve bende, irademin kesinleştiremediği "taslaklar" biçiminde kalıyorlardı."

İntihar insana güç katıyor. Ölebilirim'den çok, öldürebilirim'in kudretini damarlarımdaki beş para etmez kanda bulabiliyorum. Bir cesaret değil bir korkunun eseri, diyenler bile oluyor. Bunu yapabilmek Tanrıya inanan biri için çok zor, düşünsene affetmiyor ki. Bunu yapabilmek bir ateist için çok zor, düşünsene bitti, daha yok. Bunu yapabilmek kimin için kolay? Nilgün Marmara için mi. Saçmalamayın.

"Buradan intihar durumuna geçmem için de benliğimin bana geri dönmesini beklemeliyim, varlığımın tüm eklemlerini özgürce oynatabilmeliyim. Tanrı beni, umutsuzluğun içine bıraktı, sanki ışıkları bana ulaşan çıkmazlar burcunun ortasına bıraktı. Ben artık ne ölebiliyorum, ne yaşayabiliyorum, ne de ölümü ya da yaşamı istememezlik edebiliyorum. İnsanların tümü de benim gibi."

Dağılabilirsiniz.
İntihar Üzerine / Antonin Artaud

Jean Mohr, John Berger - Yedinci Adam

2011-05-15T22:25:00.000+03:00

Esma bizim sınıfa 6. sınıfta geldi. Sarışın, hoş, sıcak kanlı bi kızdı. Kompozisyon dersiydi sanıyorum, unutulmaz bir günümüzü yazmamızı istediler. O da yazdı. Babasının Almanya'dan döndüğü günü yazdı. Küçücük bir çocukken hissettiklerini yazdı. E biz de çocuğuz, duygulandık, gözlermiz doldu. Nasıl bir duygu olduğunu ben bilmiyorum. Benim babam çalışmak için çok çok uzaklara gitmedi. Annem yatıcaz kalkıcaz'larla beni oyalamadı. Ama milyonlarca insan vardı öyle, çocuk, kadın...

Avrupa'ya çalışmaya giden adamları anlatan bu kitap üç bölümden oluşuyor. İlk bölümde kendini kabul ettirmeye, sağlam olduğunu kanıtlamaya çalışan babalardan bahsediyor. Gitmek kalmaktan daha kolay deniyor kitapta. Seçilmemiş olmak, eve geri dönmek öyle zor...

İkinci bölümde yıllar süren çalışma hayatı. Yerinden yurdundan, kendi dilini konuşan insanlardan uzak, evi bavul olan adamlar... Durdurak bilmeden çalışıp, hayalleriyle motive olan babalar, oğullar, eşler... En kolay geçen zaman çalışarak olan. Pazar günleri en zoru, en katlanılmaz olanı.

Geri dönüşler... Yıllık olanlar, temelli olana duyulan özlem. Eve gururla dönmek, hediyelerle herkesi sevindirmek.

Bir adamın hayatı mı söz konusu olan?
Bütün bir neslin hayatı mı?
Şimdi nasıl, şimdi farklı mı?

O yedinci adam !

Burda Güneş Batıyor

2011-05-14T19:51:00.000+03:00

Reservoir Dogs

2011-05-14T15:07:00.000+03:00

Bir avuç köpek.
Tarantino'ya saygıyla.
(Ben böyle filmleri sevmem. Bunu da sevmedim. Ama kabul nasıl bittiğini anlamadım bile.)

Bu Cumartesi Bir Harika!

2011-05-14T15:02:00.000+03:00

Nasıl güzel bir gün... Çalışmadığım için içimi sıkan ne bir vize, ne gitmem gereken bir yer, ne de okumak zorunda olduğum sıkıcı bir kitap. Filmler ve Kitaplar. Sadece.

Bazen sadece böyle bir hayat yaşamanın mümkün olmayacağını düşünüp üzülüyorum ama bir de şöyle bir durum var sürekli böyle yaşasaydım değerini bilmezdim. Bu nasıl güzel bir düş.

Rüyamda ölümcül bir hastalığa yakalanmıştım. Hatırlamak istemiyorum. House beynimin içine giriyor.
Gözlüklerimle problemlerim var. Onu çok seviyorum ama onu yenilemeliyim. Şimdi düşünmek istemiyorum...

Not: Yaseminli yeşil çay limonla çok güzel oluyor.

Closer

2011-05-14T00:49:00.000+03:00

Başım çatlamaya çalışınca kendimi oyalamak için gördüğüm ilk filmi açtım.
Danışman "insanlara anlat" dedi, "ilgilenmediklerini bilsen de tepkileri seni kızdırsa da anlat". Sorun şu ki insan yok etrafta. Ama hiç kimse. Nasıl bir insan oldum böyle bilmiyorum. Bir ay önce çok seviyorum diyebildiğim insanlardan tiksinir oldum. Yaşamak bazen fazla ağır.

Ne diyordum, evet film. Natalie Portman aşkına! Bir kadının hastalıklı bir halde "hep ben terkettim ben terketmeliyim" demesi o kadar normal geliyor ki. O sancı öyle pis birşey. Terkedilmek... İki kelime aslında. Ama tek bir kelimeymiş gibi...

Başımın ağrısı geçti mi? Hayır...
Olsun.

Little Miss Sunshine (Küçük Gün Işığım)

2011-05-12T21:17:00.000+03:00

Çok güldüm. Gerçekten çok güldüm. Uzun zamandır bir film izlerken bu kadar gülmemiştim.
Nasıl bir film bu biliyor musunuz: gün ışığı gibi.

Mektup

2011-05-04T17:48:00.000+03:00

Aslında kendime erken olduğunu o kadar çabuk yazmasının mümkün olmadığını söylüyordum ama yine de anahtarı bende olmayan posta kutusunun o mektup giren boşluğundan içine baktım ve bankanın zarfını gördüm. Hayal kırıklığı yaşamadım, dediğim gibi zaten gecikmiş birşey yoktu hatta çok erkendi. Sonra ilan panosunun üstündeki posta kutularına atılmayan faturaların arasına baktım. Sonra beyaz bir zarf gördüm. Sonra üstünde adımı. Öyle mutlu oldum ki...

Bugün İstanbul muhteşem bir havaya sahip. Bu kadar olabilir ancak... Elimde kapalı şemsiyemle ıslana ıslana gelmiştim duraktan eve kadar. Hem anneme hediye almıştım hem nargile içmiştim bugün şeftali-naneli. Öyle bir gündü bugün.

Eve uçarak girdim. Sonra çantamı montumu nereye olduğuna bakmadan fırlattım. Sonra durdurdum kendimi. Mutfağa gidip kahve için su koydum. Dolaptan süt çıkarttım, öyle ya kahvesiz mektup okunmaz, diye düşündüm.

Okudum... Gülümsedim... Okudum ve gülümsedim...

Teşekkür ederim...

Bulutlu Bir Gökyüzü Kedileri Korkutabilir. / Yasemin Çayı -V-

2011-05-01T15:04:00.000+03:00

Hulûsi sevdiğim adam,

Hüsnü ise diğerleri.

Çünkü ruh insanın sahip olduğu tek şeydir. Ruhsuz bedenleri toprağın altına koyuyorlar bunu biliyor muydunuz? Orda onu çürükçüller ayrıştırıp toprağın domates yetiştirmesi için katkıda bulunuyorlar. Yediğim her domateste ruhsuz bedenler var.

Hulûsi akşam yemeğinde erik yiyor. Tuzlayıp tuzlayıp yiyor. Çok para vermiş, öyle diyor. Elinde kumandayla kapalı televizyona bakıyor. Sonra erik yiyor Hulûsi, hem de tuzlayıp.

Akşama kadar evin içinde yeni aldığım gözlüklerle dolaşıyorum. Elimde bazı kitaplar var. Gözlüklerimi sevdiğini söylüyor Hulûsi. Ama sessiz Hulûsi. Bugün hiç sesi çıkmıyor. Ne kızıyor ne gülüyor. Ama gözlüklerimi beğendiğini söylüyor. Ona kitap okuyorum biraz. Kitabın sevmediğim yerlerini ona okuyorum.

Akşama kadar evin içindeyim. Dört duvara sıkışmış gibiyim. Görünmeyen iplerle bağlanmış gibiyim. Gitmek istiyorum. Gitmek istemiyorum. Kitaplar okuyorum. Ağlıyorum. O kadar çok ağlıyorum ki.

Hulûsi ajandamı karıştırıyor. Bugün izlemem gereken filmleri söylüyor. Hulûsi çay demliyor. İçine bir halka limon kesiyor. Hulûsi filmin sesini açıyor. Hulûsi okuduğum kitapları dinliyor. “Bunlar sevmediğin yerler, değil mi?” diye soruyor Hulûsi.

Öyle değil.

Ağlıyorum.

Hulûsi yok, etrafım Hüsnü’lerle çevrilmiş.

Teslim olmuyorum…

Sonuna kadar.

V for Vendetta

2011-05-01T14:19:00.000+03:00

Bazen "İyi ki bu kadar geç izlemişim" diyorum.

21 (yirmibir)

2011-04-29T00:33:00.000+03:00

Öyle tuhaf bi his.

21 methiyeler hak ediyordur belki. 21 en güzeliydi belki.

21de âşık oldum ilk defa.

21de acı çektim, kıvrandım.

21de bir adamın hayaline sarılıp uyudum.

21de yalanlar söyledim, pişman olmadım.

21de unutamadığım anlar yüzünden insanları kırdım.

21de başka biri için ağladım.

21de Hicran’la çok daha yakın olduk.

21de Mahmut’la tanıştık, çok sevdim.

21de okulumla barıştık, biraz olsun anlaşmaya başladık.

21de rol yapmayı öğrendim.

21de F.yle tanıştık, daha doğrusu tanışamadık.

21de Wereyda’yla tanıştık.

21de kendimi anlatamadığım anlarla savaşmayı bıraktım.

21de insanlarla savaşmayı bıraktım.

21de Gözde yanıma taşındı, ikinci bi ailem oldu.

21de mektup arkadaşlarım oldu.

21de sevmediğim insanlarla geçinmeyi öğrendim.

21de Tutunamayanlar’ı okudum.

21de Tezer Özlü’yle tanıştım.

21de Ezginin Günlüğü’nü daha çok sevmeye başladım.

21de hiç bilmediğim şarkılar dinletti bana Mahmut, çoğunu çok sevdim.

21de Pelin’le küfrettik, güldük.

21de ağbim gitti.

21de ağbim geldi.

21de Lady’imle tanıştık, kahve içtik.

21de bi seferde bi paket sigara bitirdim.

21de ablam evlendi.

21de güneşle barıştım.

21de kendimle barıştım.

Bitti.

2011-04-27T01:23:00.000+03:00

Bugün son kez 21 yaşımdayım.

Bir senede insan kaç yaş büyüyebilir?

Quasimodo / Luci ed Ombri

2011-04-25T23:58:00.000+03:00

Yorum yapmak bana düşmez. Hayır asla.

"Geri dön!" diye seslendi Tırtıl, Alice'in arkasından.

"Önemli bir şey söyleyeceğim!"

Bu kesinlikle umut vericiydi. Alice geri dönüp Tırtıl'ın yanına geldi.

"Öfkene hakim ol," dedi Tırtıl.

"Hepsi bu mu?" dedi Alice öfkesini belli etmemeye çalışarak.

"Hayır," dedi Tırtıl.

Bazı şeyler yapılmaya başlandığında mükemmele yakın oluyor. Sonra bitirmek gerekiyor. "Gereklilik" tartışılabilir tabii, ama o an öyle söyleniyor, bitirmek gerekiyor. O kadar kötü oluyor ki diğer yarısı, bitirmek kelimesi eksik kalıyor. O zaman Quasimodo'yu buluyor peder.

Işığın sevilmesininse iki nedeni var, biri gölgeler, diğeri karanlık. Biri ışığın az olması durumu, diğeri yok olması durumu.

Böyle.

Bizim Büyük Çaresizliğimiz

2011-04-24T00:14:00.000+03:00

Sessiz sakin ve insanın zihnine işlemeyen filmleri çok seviyorum.

"Böyle adamlar yok tabii gerçek hayatta. Gerçekçi olmak lâzım. Duygusal, bir miktar okumuş, saygılı, eğlenceli, şefkatli, beraber zeytinyağlı fasulyeler, efendime söyleyeyim pirinçli kabaklar pişiren, barda etrafta kimse yokmuşçasına dans eden ama bir yandan da çekingen… Yok... "
İpek Güzide Pur

Ruhi'dir Benim Adım..

2011-04-23T13:56:00.000+03:00

Aşk!

2011-04-22T00:09:00.000+03:00

Küçük falan değildim. Ne yaşadığımın farkına varacak kadar gelişmişti zihnim.
Sabah telefonun alarmı çaldı. Yıldönümü: Aşk!

Benim tek bir aşkım var diye düşünmedim ilk başta. İlk başta aklıma "Aşık olma zamanım geldi bu da 21. yüzyıla uygun bir vahiy heralde" gibi sonradan "Allah'ım çok pardon gerçekten" dememe sebep olacak şeyler geldi.

Aşk, D.'nin doğum günüymüş. Bugünmüş. Aşık olduğum tek adam bugün doğmuş. Sevgilim...
Tekrar yaşayamayacağımdan, tekrar hissedemeyeceğimden öyle korkuyorum ki...

Tutunamıyorum... / Uyuyan Kadın IV

2011-04-16T23:39:00.000+03:00

Denedim tamam mı. Çabaladım hatta.
Mutlu görünen insanların arasına karıştım, içlerini gördüm.
Hatta görmezden geldiğim bana göre basit olanların bile kendilerince yüce duyguları vardı, onlarla yaşadım.
Bazılarının gözleri çok güzeldi kabul, bazılarının gülüşleri, bazılarınınsa ses tonları. Kadınlar vardı hem bazı adamlar onları dudaklarından öperlerdi.
Uzun, uzun olduğu kadar sıkıcı, sıkıcı olduğu kadar uzun ve tabii ki uzun olduğu kadar da sıkıcı olan o yolları ben çok iyi belledim. Daha söylemediğim neler neler...

Denedim dedim! Çabam görülmeye bile değerdi!
Anlaşılamamak falan değil ki derdim, anlatamıyorum ben. Anlatamadım ama onlar anlatabildiler. Onlar her seferinde kalkmayı bildiler, onlar her seferinde tutunacakları çürük olmayan bir dal bulabildiler. Ben onlardan biri olmaya çalışmadım, onlarsa hiç ben olamadılar.
Gündüz gözü kabus görüyorum hem küçücük bir çocuğun kocaman irisindeki o siyah noktalardan daha güzel düşlerim.
Sırları da paylaştılar. Halbuki onlar paylaşılmamışlıklarıyla tanımlanıyordular. Ama sırlar da paylaşıldılar, deforme oldular, yok oldular. Ve onlar onlara sır demeye devam ettiler. Bana da bunu yapmaya çalıştılar, gördüm, denediler.

Denemiştim. Çabam bile...
"Düşlerim kaldı, yalnızım düşlerim kaldı."

Yasemin Çayı -IV-

2011-04-15T13:31:00.000+03:00

Aslında ben küfür etmezdim.

Uzungazi Mahallesindeki evimizin sundurma merdivenlerinde otururken akşam, daha önce kavga ettiğim piçin arkasından sesli sesli ana avrat dümdüz gittiğim zaman annem eve çağırdı beni.

9-10 yaşlarındaydım en fazla. Okulda küfretmezdim, yaz tatillerinde mahalledeki çocukların etkisiyle alışırdım, sonra okul başlayınca hoop tekrar temiz aile çocuğu oluverirdim. Bizim evde kimse küfretmez. Evde duyduğumuz tek küfür gol atamayan bir FenerBahçeli futbolcunun ayağına edilen küfürdür, babamın enteresan küfürleri vardır. Kardeşlerimden hiç duymadım sanırım şimdiye kadar, annem hayatta etmez.

Ben niye böyle oldum?

Bir kadının ağzına yakışırdı yakışmazdı tartışmalarına hiç girmem, dünyanın en aptal mevzusu. Bende bir gerçeklik kazanmayan küfür nasıl yakışmaz bana? Bir de küfrü kafasında canlandıran arkadaşım vardı benim. Bi saniye düşündükten sonra "İğrençsin" diye bağırırdı. Deliler hep beni bulurdu.

Annem "kim bu bu kadar iğrenç küfreden" diye düşünmüş. Acı gerçeği anlayınca beni eve çağırmış. Dövüp kızdığını hatırlamıyorum. Ama sonradan hep anlatıldı bu, dalgası geçildi, taklitleri yapıldı, gülündü.

Ben de güldüm.
Düşünce kendine gülenlerdenim ben.
Evet bi' de bizim oralar hep buz olurdu ve ben çok korkardım.

Yasemin Çayı -III-

2011-04-12T23:17:00.000+03:00

Psikolog aptal çıktı. D. haklıymış. Bir aydır ona "eksiklik"i anlatmaya çalıştım. Anlayamadı. Ehhh! dersiniz ya, öyle dedim. "Salak sen de!"

Bazen ağlamak istersiniz olmaz, bazen hiç olmadık bir anda. O anları öyle çok seviyorum ki. İnsanın duygularını engellemeye çalışmasını hatta bastırdığını sanmasını, acının da mutluluğun da kaybın da huzurun da aynı şekilde dökülmesini gözlerden... falan... Ne diyordum? Hulûsi?

Zaman kavramını anlamaya çalışıyorum. Bazen çok çabuk şey oluyor, sabah. Bazen de gece. Bunun bir ölçüsü olmalı. Böyle olmaz. Kafam karışıyor çünkü benim.

Sonra parmağımda pis bir yarabandı... Değiştirmeye halim yok. Tokadı bir türlü gelemeyen bahar çarptı. Olmuyor böyle Hulûsi, nerdesin Hulûsi...?

Koyun kedi var ama. Gerçekten var.

Mektup Arkadaşı

2011-04-10T20:28:00.002+03:00

İçimden şehirler geçiyor ve her durakta inmek istiyorum. Ve ne yazık ki ve nasıl derler, hikaye bu ya inemiyorum.

Birilerinin gölgesini içimde hissediyorum. Ve içimde öyle bi' enerji birikiyor ki, bastırıyorum. Neden bastırıyorum, bilmiyorum. Ama yapıyorum bunu.

Yazasım var hep. Buralara değil kağıtlara.
Ondan bir mektup arkadaşı istiyorum.
Hepi topu bir mektup arkadaşı.

aylakkedi-@hotmail..com

Georges Perec - Un Cabinet D'amateur (Harikalar Odası)

2011-04-07T22:19:00.000+03:00

"Anlatı akrobatından küçük bir dev yapıt."

Yasemin Çayı -II-

2011-04-06T22:53:00.001+03:00

Herkes "Kaybedecek neyin var?" diyor. Çünkü ben hep onunla konuşmak istediğimi söylüyorum. Kaybedeceğim birşey var: Kendime olan saygım, diyorum. Boşluk kalıyor sonra. Bir sonraki sancıya kadar sakinleşiyorum.

Aslında ben bilmek istiyorum. Sadece bilmek istiyorum, benim bilmediğim ne oldu, merak ediyorum. Hayır, diyorum, ben karaktersiz bir adamı sevmiş olamam, o bu kadar basit biri olamaz. Sonra kocaman bir boşluk. Sorular cevapsız hep.

Sonra olaya erkek gözüyle bakalım dedik. Beni, ne hissettiğimi anlayabilecek bir erkek. "İletişim kopukluğu var bence aranızda" dedi ilk. Onun aklından neler geçtiğini bilmiyoruz. Tabii ki ama davranış düşünce ve duygunun bir sonucudur. Psikoloji bir bilimse bu böyledir.

Kafam rahatlasın istiyorum sadece. "Neden"den kurtulmak hatta "Neden"in anasını avradını...

Hulûsi gözlerini mi devirir, Hulûsi aptal olduğumu mu düşünür, Hulûsi'nin gözünde küçülür müyüm?

Kendime olan saygım diyordum.
Evet.

Kitap Tavsiyelerinizi Alabilir miyim Peki?

2011-04-04T21:03:00.001+03:00

Bu gönderi kendini belli bir süre sonra imha edebilir. Olabilir.
Kitap tavsiyesi istiyorum sizden.
Özellikle -tabii ki- roman?
Lütfen.. :)

Yasemin Çayı -I-

2011-04-04T20:07:00.000+03:00

Şu an yanımda biri olsa tokadı yapıştırırdı bana eminim, o kadar iğrenç sesler çıkararak turşu yiyorum ki anlatamam. Fırında kurabiyelerim var, pişmelerini bekliyorum, sahile atmak için kendimi. Hava bir harika, ama ben elimi yaktım fırında. İki elimin işaret parmakları... Yandı... Canım sağolsun... (şey ama...)

Aslında bir saat kadar erken bitti bugünkü İtalyanca dersim. Gelecek zaman yapmayı öğrendik. İtalyanca hocam Aylin Hoca bu kadar mükemmel bir kadın olmasaydı okulda girmekten zevk alacağım tek bir ders dahi olmayacaktı. Ne kötü.

Sonra ben n'aptım biliyor musunuz? Gittim bu ayki gitar kursu parasını kredi kartına yatırdım ve oturup Kitap Yurdu'ndan kitap seçmeye başladım. (İnsanlar arada bir evlenip boşanmalı, takılan altınları bozdurup kitap almalılar!).

Aslında size kurabiyelerimi gösterebilirdim. Çok sevimliler çünkü, kalp, yıldız, kelebek, çiçek ve ay şeklindeler. Ama göstermiyorum, çünkü uğraşamam. Artık hiç hevesim yok sanırım. Blogu kapatsam mı?

Babam "Birşey istiyor musun?" dedi. "Evet, sizi istiyorum gelin!" dedim. "İyi geceleeerr!" diyip suratıma kapattı telefonu. Halbuki bu ayıp birşey. Burdan babama sesleniyorum, yiyosa teker teker gel bıyıklı!

Sonra durakta bi adam gördüm. Elinde festival biletleri vardı. Ama ona bakmadım. Ben Hulûsi'yi düşündüm çünkü. Onu düşünmek en güzeli çünkü. Duraktaki adamla aynı yerden aynı otobüse bindik ve aynı yerde indik. Ben geriye dönüp bakmadım. Çünkü ben Hulûsi'yi düşündüm o an. Bakamadım o yüzden.

Bazen Allah! diyorum, bazen bunu diyorum.

Disconnectus Erectus

2011-04-02T22:27:00.000+03:00

Beceriksiz ve korkak bir hayvandır. İnsan
boyunda olanları bile vardır. İlk bakışta, dış görünüşüyle, insana benzer.
Yalnız, pençeleri ve özellikle tırnakları çok zayıftır. Dik arazide, yokuş
yukarı hiç tutunamaz. Yokuş aşağı, kayarak iner. (Bu arada sık sık düşer).
Tüyleri yok denecek kadar azdır. Gözleri çok büyük olmakla birlikte, görme
duygusu zayıftır. Bu nedenle tehlikeyi uzaktan göremez.

Erkekleri, yalnız bırakıldıkları zaman acıklı sesler çıkarırlar.Dişilerini
de aynı sesle çağırırlar. Genellikle başka hayvanların yuvalarında (onlar
dayanabildikleri sürece) barınırlar. ya da terkedilmiş yuvalarda yaşarlar.
Belirli bir aile düzenleri yoktur. Doğumdan sonra ana, baba ve yavrular ayrı
yerlere giderler. Toplu olarak yaşamayı da bilmezler ve dış tehlikelere karşı
birleştikleri görülmemiştir. Belirli bir beslenme düzenleri de yoktur. Başka
hayvanlarla birlikte yaşarken onların getirdikleri yiyeceklerle geçinirler.
Kendi başlarına kaldıkları zaman genellikle yemek yemeyi unuturlar. Bütün
huyları taklit esasına dayandığı için, başka hayvanların yemek yediğini
görmezlerse, acıktıklarını anlamazlar. (Bu sırada çok zayıf düştükleri için
avlanmaları tavsiye edilmez).

İçgüdüleri tam gelişmemiştir. Kendilerini korumayı bilmezler. Fakat -gene
taklitçilikleri nedeniyle- başka hayvanların dövüşmesine özenerek kavgaya
girdikleri olur. Şimdiye kadar hiçbir tutunamayanın bir kavgada başka bir
hayvanı yendiği görülmemiştir. Bununla birlikte, hafızaları da zayıf olduğu
için, sık sık kavga ettikleri, bazı tabiat bilginlerince gözlemlenmiştir.
(Aynı bilginler, kavgacı tutunamaynların sayısının gittikçe azaldığını
söylemektedirler).

Din kitapları, bu hayvanları yemeyi yasaklamışsa da gizli olarak
avlanmakta ve etleri kaçak olarak satılmaktadır. Tutunamayanları avlamak çok
kolaydır. Anlayışlı bakışlarla süzerseniz hemen yaklaşırlar size. Ondan sonra
tutup öldürmek işten bile değildir. İnsanlara zararlı bazı mikroplar
taşıdıkları tespit edildiğinden, belediye sağlık müdürlüğü de tutunamayan
kesimini yasak etmiştir. Yemekten sonra insanlarda görülen durgunluk, hafif
sıkıntı, sebebi bilinmeyen vicdan azabı ve hiç yoktan kendini suçlama gibi
duygulara sebep oldukları, hekimlerce ileri sürülmektedir. Fakat aynı
hekimler, tutunamayanların bu mikropları, kasaplık hayvanlara da
bulaştırdıklarını ve bu sıkıntılardan kurtulmanın ancak et yemekten
vazgeçmekle sağlanabileceğini söylemektedirler.

Hayvan terbiyecileri de tutunamayanlarla uzun süre uğraşmış ve bunları
sirklerde çalıştırmak istemişlerdir. Fakat bu hayvanların, beceriksizlikleri
nedeniyle hiçbir hüner öğrenemediklerini görünce vazgeçmişlerdir. Ayrıca
birkaç sirkte halkın karşısına çıkarılan tutunamayanlar, onları güldürmek
yerine mahzun etmişlerdir. (Halk gişelere saldırarak parasını geri
istemiştir).

Filden sonra, din duygusu en kuvvetli hayvan olarak bilinir. Öldükten
sonra cennete gideceği bazı yazarlarca ileri sürülmektedir. Fakat toplu, ya da
tek gittikleri her yerde hadise çıkardıkları için, bunun pek mümkün olmayacağı
sanılmaktadır.

Başları daima öne eğik gezdikleri için, çeşitli engellere takılırlar ve
her tarafları yara bere içinde kalır. Onları bu durumda gören bazı yufka
yürekli insanlar, tutunamayanları ev hayvanı olarak beslemeyi denemişlerdir.
Fakat insanlar arasında barınmaları -ev düzenine uyamamaları nedeniyle- çok
zor olmaktadır. Beklenmedik zamanlarda sahiplerine saldırmakta ve evden
kovulunca da bir türlü gitmeyi bilmemektedirler. Evin kapısında günlerce,
acıklı sesleriyle bağırarak ev sahibini canından bezdirmektedirler. (Bir
keresinde, ev sahibi dayanamayıp kaçmışsa da, tutunamayan, sahibini
kovalayarak, gittiği yerde de ona rahat vermemiştir).

Şehirlere yakın yerlerde yaşadıkları için, onları şehrin içinde, çitle
çevrili ve yalnız tutunamayanlara mahsus bir parkta tutarak, sayılarının
azalmasını önlemeyi düşünmenin zamanı artık gelmiştir.

s.149-151

Truman Capote - Tiffany'de Kahvaltı

2011-04-02T00:26:00.000+03:00

Kitabın filminde Holly'i Audrey Hepburn oynuyor. Ve ben bu fotoğrafa bayıldım.

"Gülünç değil, yalnızca insanın sinirine dokunuyor." Omuzlarını silkti. "Her şey bir yana, yarın nerede olacağımı nasıl bilirim? Onun için kartıma gezgin yazmalarını söyledim. Her neyse, boş yere para harcamaktan başka bir şey değildi bu kartları bastırmak. Şu var ki, oradan bir şey satın almayı çok istedim. Tiffany'den almıştım onları." Benim martinime uzandı; hiç dokunmamıştım. İki yudumda yuvarladı ve elimi tuttu. "Dikilip durmayı bırak, O.J. ile arkadaş olacaksın" dedi. s.49-50

Sel Yayıncılık'ın kitap kapağı için seçtiği fotoğraf.

Holly "Sakın bir yabaniyi sevmeyin, Mr. Bell," diye ona öğüt verdi. "Dok'un yaptığı yanlışlık buydu. Eve durmadan yabani şeyler taşıyordu. Kanadı incinmiş bir şahin. Bir kez, ayağı kırılmış kocaman bir vaşak getirdi. Kalbini bir yabaniye vermemelisin: onları ne kadar çok seversen, onlar da o kadar kuvvetlenirler. En sonunda ormana kaçacak kuvveti kazanırlar. Ya da bir ağacın en tepedeki dalına uçarlar. Sonra daha yüksek bir ağaca. Sonun bu olur, Mr. Bell. Eğer kendini yabaıl bir şeye kaptırırsan. Sonunda gökyüzüne bakakalırsın. s.83

Gülümsedi, neşesiz bir gülümsemeydi bu. "Ama ben ne olacağım?" dedi fısıltıyla ve tekrar titredi. "Çok korkuyorum Buster. Evet, en sonunda. Bu hep böyle sürüp gidebilir. Elimdekini atıncaya kadar benim olduğunu bilmemek. Kötü kırmızılıklar, bunlar bile hiçbir şey değil. Şişman kadın hiçbir şey değil. Fakat bu; ağzım o kadar kuru ki yaşamam için tükürmem gerekse, yapamam." Arabaya girdi, koltuğa çöktü. "Özür dilerim. Haydi gidelim." s.122

Sandalda Akşam Yemeği

2011-03-28T19:25:00.000+03:00

Geri geleceksiniz,

Sizi almam için geri geleceksiniz bayım.

Siz evet, bıyıklı olan.

Bazen kocaman kocaman eller yağıyor gökyüzünden, görüyorsunuzdur. İnsanlar kaçar. Ben altında durup bir elin üzerime düşmesini beklerim, yakamdan tutup beni yukarı çekeceğini sanırım. Ama insanlar kaçar. Sorun değil.

Aslında hava sıcacık. Ama karşıyı göremiyorum ben şuan. Sis kapladı ortalığı. Sabah da soğuktu. Öğlen fazlasıyla sıcak. Şimdi güzel hava. Havadan sudan konuşmak her zaman için bütün insanların işine gelir. Çünkü sizi tanımıyorum. Siz de beni.

Biriktiremedim. En sonunda aldığım tedbirlere ve verdiğim kararlara rağmen o kızı özlüyor olduğuma karar verdik. Dedim ki: "Bir daha asla yaşayamacağımı bildiklerimin etkisinin yokolmasına hele hele acı çekmemek gibi bayağı bir sebep uğruna kaybolmasına müsaade edemem!" Sorun değil ama. Sorun yok.

Kediler her yere kokularını bırakırlar. Ben de göz izlerimi bırakıyorum. Baktığında bakmış olduğumu duy ve peşime düş diye. Yalan söylemiyorum. Yalanlardan uzağım. Beklemiyorum, beklentiler bana uzak. Yalnızca birşey var. Söyleyemediğim birşey.

Çünkü benim insanlarla konuşmam zaman alıyor. Alışmam gerekiyor bakışlarına, ellerine ve varlığıma verdiği tepkilere. Henüz alışamadan... Neler söyledim böyle.

Şimdi ben gidiyorum. Gelin diye.

Mendilimdeki Bazı Diğer Sesler

2011-03-22T19:53:00.000+02:00

Ellerimi yıkamayınca dışardan geldikten sonra çok rahatsız oluyorum mesela ben. Bu normal mi? Peki mutfakta ellerimi banyodaki sabunun aynısıyla yıkadıktan sonra ellerimi banyoda yıkamak zorunluluğunu hissetmeme ne diyeceksiniz? Bu bir düşünce değil aslında. Temiz olmadığını düşünüp de böyle davranmıyorum, bu şartlanmışlık. Alışkanlık. Mesela ben sıvı sabunu da sevmem.

Hicran insanı bana bu şiiri attığında ki ben şiir okumam pek, beğenmiştim. Beğenmek aslında çok basit. Şimdi beni öldürüyor bu şiir. Kıvrandırıyor. Büyüyorum.

Herkes bugün bende bir değişiklik olduğunu söylüyor. Herkes bi' yere bağlıyor değişikliği. Gözde "Aşık mı oldun?" dedi, halbuki ben zaten aşığım, biliyor. Ama bugün gerçekten değişikti, evden çıkmamın birinci dakikasında mp3 çalarımın şarjı bitince gidip geldiğim bütün yolu insanları dinleyerek geçirdim. Çok tuhafmış.

Bir diğer mevzu da... Neydi diğer mevzu?
Bakkalım dün gazete almayınca ben bugüne kadar saklamış, akşama kadar. Çok sevindim ben. Dün evden çıkamadım daha doğrusu yataktan. Gazete falan da alamadım dolayısıyla. Adama sarılasım onu göğsüme bastırasım geldi. Nasıl mutlu olmuşum ya, yazık.

Ama akşam oldu yani. Hava karardı. Ama bana sanki daha yeni uyanmışım, efendime söyliyim daha yüzümü bile yıkamamışım gibi geliyor.

Aaa az kalsın unutuyordum. Sukûnet'in kız kardeşi henüz adını koyamadığım minyatür çiçeğim -ablam bir isim düşünüyor, onun balığına Zebercet ismini koyduğum için kendini borçlu hissetti zaar- -bu "zaar" farklı yazılmıyormuş geçen Kelime Oyunu'nda çıktı- boy atmış. Çok koptu de mi? "Ne boy atmış" diye kaldınız. Halbuki ben Hüseyin Hatemi de değilim. Takip etsenize canım doğru dürüst. Çiçeğim diyorum, boy atmış. Kafası toprağa gömüktü. Rahat iki santim uzamış. Çok sevindim. Böyle ağzımı yaya yaya anneme anlattım (geldiğinden beri "ölür bu üç gün sonra diyerek çiçeğe zerre sevgi gösterisinde bulunmamıştım ben, o yüzden neye uğradığını şaşırdı bence yavrucak, Sukûnet'ten çok onunla konuştum bugün -sanırım yalnızlıktan kafayı yedim- neyse bu parantez de kapanamadı gitti).
Hı ne diyordum. Size şey oluyor mu hiç, mesela ben pilav yapmaya başlayınca "makarna yapsaydım keşke" diyorum, makarna yapmaya başlayınca da pilav. Niye böyle olduğu konusunda en ufak bir fikrim yok ama bunu hayatımın başka alanlarında da gördüm ben. Mesela bi fikri savunmaya başladığımda kendi içimde onu çürütüyorum. Böyle saçma bi' insanım ben. Ne geldiğim belli ne gelmediğim.

Aber das ist eine Schweinerei!
Ben hiç Almanca bilmem. Demek istediğim (ayyymiiinn) hiç! Bu "Ama bu bir domuz pisliği!" demekmiş. "Bu ne karışıklık ne pislik!" anlamına geliyormuş. Hoşuma gitti. Nasıl telaffuz edildiğini google sağolsun öğrendim. Bakın şöyle: abağ das ist aynı şıvaynıhayn! Hahah umarım Almanca bilen biri yoktur aranızda.

Vedat Sakman'la Leman Sam'ın beraber söylediği Herneyse şarkısını biliyorsunuzdur. İşte o şarkı çok tuhaf. Herhangi birşey hissetmediğim gibi dinlerken onların ne hissettiğini de anlamıyorum. Yine de dinlemek hoşuma gidiyor. İşte Almanca şarkı dinlemek gibi -Almanca da nasıl nasiplendi benden ya :) -.

Buraları okuduysanız çok memnun olurum tabii de keşke okumasaydınız. Aslında yapmak istediğim tek şey şiiri buraya yazmaktı. Neyse. Herneyse. Her kimseyse neyse.. Bilemiyorum.

"...
her yere yetişilir
hiç bir şeye geç kalınmaz
çocuğum beni bağışla
ahmet abi sen de bagışla...

boynu bükük duruyorsam eğer
içimden böyle geldiği için değil
ama hiç değil
ah güzel ahmet abim benim
insan yaşadığı yere benzer
o yerin suyuna, o yerin toprağına benzer
suyunda yüzen balığa
topragını iten çiceğe
dağlarının, tepelerinin dumanlı eğimine
konya'nın beyaz
antebin kırmızı düzlüğüne benzer
göğüne benzer ki gözyaşları mavidir
denizine benzer ki dalgalıdır bakışları
evlerine, sokaklarina, kosebaslarina
öylesine benzer ki
ve avlularina

(bir kuyu halkasıyla sıkıştırılmıştır kalbi)

ve sözlerine

(yani bir cep aynası alım-satımına belki)

ve bir gün birinin bir adres sormasına benzer
sorarken sorarken üzünçlü bir ev görüntüsüne
camcının cam kesmesine, dülgerin rende tutmasına
öyle bir cigara yakımına, birinin gazoz açmasına
minibüslerine, gecekondularına
hasretine, yalanına benzer

anısı ıssızlıktır
acısı bilincidir
bıçağı gözyaşlarıdır kurumakta olan
gülemiyorsun ya, gülmek
bir halk gülüyorsa gülmektir

ne kadar benziyoruz türkiye'ye ahmet abi...
bir güzel kadeh tutuşun vardı eskiden
dirseğin iskemleye dayalı

-- bir vakitler gökyüzüne dayalı, derdim ben --

cigara paketinde yazılar resimler
resimler: cezaevleri
resimler: özlem
resimler: eskiden beri

ve bir kaşın yukarı kalkık
sevmen acele
dostluğun cabuk
bakıyorum da şimdi
o kadeh bir küfür gibi duruyor elinde...

ve zaman dediğimiz nedir ki ahmet abi
biz eskiden seninle
istasyonları dolaşırdık bir bir
o zamanlar malatya kokardı istasyonlar
nazilli kokardı

ve yağmurdan ıslandıkça edirne postası
kil gibi ince istanbul yağmurunun altında
esmer bir kadın sevmiş gibi olurdun sen

kadının ütülü patiskalardan bir teni
upuzun boynu
kirpikleri
ve sana ahmet abi
uzaktan uzaktan domates peynir keserdi sanki
sofranı kurardı
elini bir suya koyar gibi kalbinden akana koyardı
cezaevlerine düşsen cigaranı getirirdi
cocuklar doğururdu

ve o çocukların dünyayı düzeletecek ellerini işlerdi bir dantel gibi
o çocuklar büyüyecek
o çocuklar büyüyecek
o çocuklar...

bilmezlikten gelme ahmet abi
umudu dürt
umutsuzlugu yatıştır
diyeceğim şu ki
yok olan bir şeylere benzerdi o zaman trenler
oysa o kadar kullanışlı ki şimdi
hayalsiz yaşıyoruz nerdeyse
çocuklar, kadınlar, erkekler
trenler tıklım tıklım
trenler cepheye giden trenler gibi
işçiler
almanya yolcusu işçiler
kadınlar
kimi yolcu, kimi gurbet bekçisi
ellerinde bavullar, fileler
kolonyalar, su şiseleri, paketler
onlar ki, hepsi
bir tutsak ağaç gibi yanlış yerlere büyüyenler
ah güzel ahmet abim benim
gördün mü bak
dağılmış pazar yerlerine benziyor şimdi istasyonlar
ve dağılmış pazar yerlerine memleket
gelmiyor içimden hüzünlenmek bile
gelse de
öyle sürekli degil
bir caz müziği gibi gelip geciyor hüzün
o kadar çabuk
o kadar kısa
işte o kadar...

ahmet abi, güzelim, bir mendil niye kanar
diş değil, tırnak değil, bir mendil niye kanar

mendilimde kan sesleri...

Edip Cansever

Kumru Misafirlerimiz Var

2011-03-20T15:38:00.000+02:00

Lafı geçmiştir belki daha önce, çünkü geçen yaz da kumru ailesi yeni bir kumru getirdiler dünyaya bizim balkonda. Önce gelip gittiler bi kaç hafta. Yerin uygun olup olmadığını anlamaya çalıştılar sanırım. Sonra bizim kombinin üstüne dal taşımaya başladılar. Bunları ağbimle gülerek anlattık insanlara. Dişi olan yerleşti tabii yuvaya sonra. İki yumurta vardı. Bir yavru oldu. Tabii yaklaştırmıyorlar yanlarına. Hemen bir telaş, biz de korkutmamak için pek ilişmedik açıkçası. Nöbetleşe gelip gidiyorlardı.Daha doğrusu hep anne olan bekliyordu yumurtayı ama bazen çıkması gerekiyordu -ne için? bilmiyorum- o zamanlar o benim evde taklit ettiğim sesiyle çağırıyordu kocasını geliyordu o da.

Sonra batırdıkları balkonu annemin görmesinden ve gazabından korktuğumuzdan o bir hafta içinde kocaman olup uçan yavrunun hemen ardından kombiyi de balkonu da temizledik. Kış boyu pencere kapalı olduğu için gelemediler. Arada bir açınca hemen geliyorlardı o ayrı.

Şimdi yine, yeni bir yavru için balkonumuzdalar. Anne yine bekliyor. Bazen çağırıyor kocasını gelmiyor. Feminist damarım tutunca "Bak gelmiyor o kocan olacak! Kim bilir hanki kuşun peşinde" diye gaz veriyorum bizimkine. Ağbim gülüyor kumrunun oralı olduğunu samam.

Yavrular yumurtadan çıkınca öyle hızlı büyüyorlar ki inanamazsınız. Bir hafta önce gördüğünüz kafasını tutamayan, parkinsonlu gibi sürekli titreyen yavru kumru bir hafta sonra kanatlarını açıp annesini kanatlarının altına alabilecek kıvama geliyor. Bir iki denemeden sonra uçuyor. Bu yeni yavruyu da merakla bekliyorum. Bunun gelişimini daha yakından takip etme planlarım var. İzin verdiği kadarıyla Antonio'yla fotoğrafladık kumruyu. İşte böyle...